شمارهٔ ۲۵۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عشق و وفا به معشوق صحبت میکند. او اظهار میکند که برای عشقش آماده است هر چیزی را فدای او کند و حتی دل بیرحمش را با محبت پر کند. همچنین، بیان میکند که اگر توانایی داشت، غمهای خود را کنار میگذاشت و به فراموشی میسپرد.
به راه آن وفا دشمن، سر و جان شاد می دادمدل نامهربانش را، مروت یاد می دادم
هوش مصنوعی: به خاطر وفای دشمن، با کمال رضایت جان و سرم را فدای او میکردم و به دل سردش، یاد مروت و مهربانی میآموختم.
ندارم قوت آهی، نفس در سینه می دزدماگر می شد، غبار خاطری بر باد می دادم
هوش مصنوعی: من توانایی چندانی برای آه کشیدن ندارم و اگر ممکن بود، تنها نفس را در سینه محبوس میکنم. اگر میتوانستم، تمامی غمها و یادهایم را به باد میسپردم.