شمارهٔ ۲۶۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیتوجهیاش نسبت به یاد مصر و مسافران اشاره میکند و تنها به عشق و محبت معشوقش اهمیت میدهد. او خود را به شمعی تشبیه میکند که در محفل محبوب روشنی میبخشد و در وجودش عشق، مانند آتش، شعلهور است.
نه یاد مصر و نه پروای کاروان دارمعبیر پیرهن، آن خاک آستان دارم
هوش مصنوعی: نه به یاد مصر هستم و نه به فکر کاروان. تنها چیزی که برای من باقی مانده، عطر پیراهنی است که از آستان معشوق بر جا مانده است.
چو شمع، تا شده ام روشناس محفل اوتبی چو آتش سوزان در استخوان دارم
هوش مصنوعی: به مانند شمعی که در جمع او روشن است، به شدت عاشق و درخشانی دارم؛ همچون شعلهای سوزان که در وجودم وجود دارد.