شمارهٔ ۲۷۶
هوش مصنوعی: این بیت‌ها به بیان احساسات عاشقانه و پیچیدگی‌های عشق می‌پردازند. شاعر از لطافت و زیبایی چشمان معشوقش صحبت می‌کند و به حسرت‌ها و امیدهایش اشاره می‌کند. او از دل خود می‌خواهد که به غم و اندوه مژگان معشوق وابسته نشود، چرا که بزرگان و اشراف در جنگ و خونریزی غرق هستند. همچنین شاعر بیان می‌کند که در محفل زمانه مانند شمعی در حال ذوب شدن است و تا زمانی که زنده است، نباید اشک و غم او کاهش یابد.
با ماست، لطف چشم تغافل پناه،کمحسرت پر و امید فراوان، نگاه کم
هوش مصنوعی: با ماست، به خاطر لطف و بیتوجهی تو، احساس حسرت کمی داریم و امید و آرزویمان بسیار است، اما نگاهکردن به آن، اندک است.
دل را مده به غمزهٔ مژگان که خسروانآلوده اند پنجه به خون سپاه،کم
هوش مصنوعی: دل را به زیبایی چشمان هرزه نسپار، زیرا که شاهان به خون لشکر آلودهاند و نباید در این بازی خطرناک گرفتار شوی.
در محفل زمانه، چو شمعیم در گدازتا تن به جا بود، نشود اشک و آه کم
هوش مصنوعی: ما در جمع و حضور دنیا مانند شمعی هستیم که در حال ذوب شدن است. تا زمانی که وجودمان برقرار است، از گریه و ناله کاسته نخواهد شد.