شمارهٔ ۲۷۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از بیهوده‌گشتن در دنیا و جستجو برای معنا و هدف صحبت می‌کند. او به این نتیجه می‌رسد که هدف واقعی او تنها عشق و نزدیکی به معشوقش بوده است. همچنین، او با اشاره به نهادن سر به خاک برای عبادت، بیان می‌کند که هیچ نیازی به سجده برای رسیدن به خواسته‌های دنیوی نداشته است. در واقع، او نشان می‌دهد که عشق و ایمان به معشوقش بالاتر از تمام زیبایی‌ها و جاذبه‌های دنیا است.
بیهوده نگشتم به سراپای دو عالممنظور تو بودی ز تماشای دو عالم
هوش مصنوعی: بیهوده در دو جهان جستجو نکردم، چون هدف من فقط تو بودی که به تماشای این دو جهان پرداختم.
خم کردن سر، بهر طمع، طاعت بُت بودیک سجده نکردم به تمنّای دو عالم
هوش مصنوعی: سر فرود آوردن برای به دست آوردن چیزی، نشانهای از بندگی و اطاعت است. من هرگز برای خواسته‌های دنیوی، حتی یک سجده نکردم.