شمارهٔ ۲۸۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از حال و هوای خود در عشق سخن می‌گوید. او خود را مانند سایه‌ای در کنار سرو خوش‌رخ توصیف می‌کند و می‌گوید که از همه چیز آزاد است، اما غلام عشق محبوبش است. همچنین او از داغ عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که پیاله‌ای پر از عشق را چون خورشید تحمل کرده و دیگر غمی ندارد؛ زیرا مست جام عشق محبوبش است.
چو سایه در قدم سرو خوش خرام توامز خویش و از همه آزاده ام، غلام توام
هوش مصنوعی: همچون سایه‌ای در کنار تو که با زیبایی و ناز راه میروی، من از خودم و از همه آزادگان فاصله گرفتهام و به طور کامل اسیر محبت و وجود تو شدم.
ز داغ عشق، کشیدم پیاله چون خورشیدغم خمار ندارم، که مست جام توام
هوش مصنوعی: از شدت عشق، احساس درد و رنجی را تجربه کردهام که مانند گرمای خورشید است. حالا دیگر غم و خمار ندارم، چون در حال مستی و سرمستی از عشق تو هستم.