شمارهٔ ۲۸۷
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از احساسات عمیق و آشفتگی درونی خود می‌گوید. او به شور و شوقی اشاره دارد که از دلش برمی‌خیزد و باعث روشنایی و واضحی در وجودش می‌شود. همچنین به جایگاه مجنون، که نماد عشق و جنون است، اشاره می‌کند و در واقع عشق و جنون را به هم مرتبط می‌سازد.
ز دل برخاست شوری، دیدهٔ داغ درون روشنگرفتم جای مجنون، چشم صحرای جنون روشن
هوش مصنوعی: از دل من احساسی شورانگیز برخاست و نگاهی که درونم را می‌سوزاند، روشن کردم. در جایی که مجنون قرار دارد، چشمی به دشت جنون درخشان است.