شمارهٔ ۲۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شنونده می‌خواهد که زوایای پنهان و نیرنگ‌های دنیا را کنار بگذارد و با سادگی و خلوص خودش مانند آب در باغی پر از گل و خار هماهنگ شود. او همچنین تأکید می‌کند که باید به دل خود غلبه کند و با دشمنان زبان تندش مقابله کند، بخصوص با افرادی که نمی‌توانند عمق بینش را درک کنند.
عریان ز صافی طینتی، از پردهٔ نیرنگ شوچون آب در باغ جهان، با خار وگل همرنگ شو
هوش مصنوعی: با طبیعت واقعی و خالص خودت بیپرده و بدون تظاهر باش. مانند آب در باغ، با گلها و خارها هماهنگ و همرنگ شو.
بشکن به دل تا می توان، نیش زبان دشمنانبا این سبک مغزان که گفت ای خیره سر همسنگ شو؟
هوش مصنوعی: دل را بشکن تا جایی که میتوانی، زیرا افرادی که با نیش زبان خود به تو آسیب میزنند، فقط به خاطر نادانی و سبکسر بودنشان این کار را انجام میدهند. به آنها بگو که با این رفتارشان به خودشان آسیب میزنند.