شمارهٔ ۲۹۸
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به تهیدستان و کسانی که به امید و آرزوهای بی‌اساس دل بسته‌اند هشدار می‌دهد که نباید در انتظار برآورده شدن خواسته‌هایشان باشند. او می‌گوید که اگر کاری نکنند، نمی‌توانند به میوه‌های خوب دست یابند. همچنین شاعر به وضعیت خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هرچند او کمبودهایی دارد، اما از دنیا و مادیات بی‌نیاز است. در پایان، او به خطر فریبندگی و تظاهر به ایمان اشاره می‌کند و نسبت به آن هشدار می‌دهد.
ای تهیدست، به امّید و امل غره مشومزرعی را که نکشتی، نتوان کرد درو
هوش مصنوعی: ای کسی که چیزی نداری، فریب امید و آرزو را نخور. زمین زراعی که خودت را نکاشتهای، نمیتوانی درو کنی.
من تنک مایه ام و پیر مغان مستغنیوای اگر خرقهٔ سالوس نگیرد به گرو
هوش مصنوعی: من انسان بیبضاعتی هستم و پیر مغان که از مال و منال بی‌نیاز است، اگر لباس ریا و تزویر نپوشد، وای بر من!