شمارهٔ ۳۲۷
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و ناگفته شاعر اشاره دارد. شاعر از این می‌گوید که نمی‌تواند احساسات خود را به درستی بیان کند و به دنبال شیوه‌ای است که بتواند درونیاتش را بر زبان آورد. او از گم‌گشتگی و نبودن زبانی فهمیده رنج می‌برد و به نوعی ناتوانی در انتقال احساسی که در دل دارد، اشاره می‌کند. همچنین به تقلید و بی‌محتوایی برخی از گفتارها اشاره می‌کند و خواهان ارتباطی صادقانه و عمیق‌تر است.
نوای پرده سوزم، از کجا پیدا کند گوشی؟زبان فهمی نمی یابم، که از دل وا کند گوشی
هوش مصنوعی: صدای نالهام را از کجا کسی میشنود؟ زبان و بیان مناسبی پیدا نمیکنم که بتواند احساسم را منتقل کند.
نمک ریزد به دامن داغ دل را پرده ی گوششاگر بلبل به این گلبانگ شور افزا کند گوشی
هوش مصنوعی: اگر دل داغ و آتشین باشد، مانند این است که نمک بر آن میپاشند و به همین خاطر، اگر بلبل با صدای دلنشینش بخواهد او را مأیوس کند یا بیتوجهی به او داشته باشد، گوشش به آن صدا نمیرسد.
زبان ای خامهٔ شیرین نوا، خامش چرا داری؟شلایین نغمه ای بردار، تا شیدا کند گوشی
هوش مصنوعی: ای زبان، ای نوشتار شیرین، چرا خاموشی؟ ساز و نغمهای بزن تا دلها را شاد کنی و گوشها را به تماشا دعوت نمایی.
به تقلید سخن چون طوطیان از نطق می لافدزبان آموز احمق، کاشکی پیدا کند گوشی
هوش مصنوعی: زبانآموز نادان مانند طوطیها فقط به تقلید سخن می‌گوید و نمی‌تواند به درک واقعی صحبتها دست یابد. ای کاش یک فرد باهوش پیدا کند که به او بفهماند چگونه واقعاً صحبت کند.