شمارهٔ ۳۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و لطافت احساساتش اشاره دارد. لب او مانند بلبل بهار است و چشمانش از غبار احساسات پر شده است. او از باده لاله و گل نمی‌خواهد که ناشاد باشد؛ زیرا فقط عطر بنفشه را می‌شناسد. شعر سرشار از احساس مستی و عشق است و شاعر به نوعی به تلخی روزگارش اشاره می‌کند که تحت تأثیر این زیبایی‌ها قرار دارد.
ببین که هست لبم، بلبل بهار خطیکشیده دیدهٔ من، سرمه از غبار خطی
هوش مصنوعی: ببین که لبهای من چقدر زیباست، مانند بلبل بهاری که تماشای من را زیبا کرده و چشمانم به خاطر غبار عواطف و عشق، آرایش خاصی پیدا کرده است.
ز جام لاله و گل، بادهٔ نشاط مجودماغ تر نکند، جز بنفشه زار خطی
هوش مصنوعی: از گل و گیاهان بادهای شاداب و خوشمزگی جستجو نکن، زیرا فقط بوی بنفشهی غمگین است که میتواند ذهن را تازه کند.
سیاه مستی کلکم بود ز جام لبیسیاه روزی من، گردهٔ غبار خطی
هوش مصنوعی: همه شما در نشئگی سیاهی به سر میبرید، این نشئگی از جامی است که لبهای سیاه مرا سیراب کرده و روزی به من رسیده که گویی گرد غبار خطی در آن است.