بخش ۳ - خطاب زمین بوس
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش معشوق و عشق الهی پرداخته است. شاعر با استفاده از تصاویری از طبیعت و مفاهیم معنوی، معشوق را به عنوان منبع نور و پاکی معرفی می‌کند. او ابراز می‌کند که در دل و جانش تنها عشق و ثنای معشوق وجود دارد و هرگونه درد و رنج را به خاطر عشق تحمل می‌کند. همچنین، شاعر حسرت و غم ناشی از دوری معشوق را بیان می‌کند و به دعا و طلب نزدیک شدن به او می‌پردازد. در نهایت، او آرزو می‌کند که زبانش همیشه در ستایش معشوق باشد و روحش در مسیر رضایت او حرکت کند.
سپهر آستانا، ملک چاکراکرم گسترا، بندگان پرورا
هوش مصنوعی: آسمان دروازهای است که به سرزمینها و حکومتها ارتباط دارد و جایی است که پروردگار، بندگانش را میپروراند و حمایت می‌کند.
دل افروز پاکی نهادان توییرخ بخت را، بامدادان تویی
هوش مصنوعی: تو باعث روشنایی دلها و شادیها هستی، تو به مانند صبحی درخشان، روز را آغاز میکنی.
منت، ازکمین بندگانم یکیکه در بندگی می ندارم شکی
هوش مصنوعی: از بندگی و خدمت به من، یکی از بندگانم را انتخاب کردهام و در این انتخاب هیچ شکی ندارم.
شب شیب، روزم به تاراج بردستمگر ز ویرانه ام، باج برد
هوش مصنوعی: در شبهای تار، ستمگری داراییهایم را به غارت برد و من فقط در ویرانهای از آنچه بودهام باقی ماندم.
خرابات عشق است آبادیمبکش بر جبین، خط آزادیم
هوش مصنوعی: در خرابات عشق، ما در حال زندگی هستیم و تو با نگاهی خاص به ما، نشان و علامت آزادی را بر پیشانیمان رسم کن.
فروزان کن از ناله ام، شمع طورنگون کن به داغم، نمکدان شور
هوش مصنوعی: از نالههای من شعلهور شو، مانند شمعی که به آتش میافتد و در غم من، شور و شوق را به نمک تبدیل کن.
زبان تا بود، در ثنای تو بادروان، خاک راهِ رضای تو باد
هوش مصنوعی: تا زمانی که زبان و سخن وجود دارد، باید در ستایش تو باشد و زمین راهی که به رضا و خوشنودی تو میانجامد، باید گرامی و محترم باشد.