شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن لحظه‌هایی در صبح سحر می‌پردازد که شاعر احساساتی عمیق را از طریق چشمانش بیان می‌کند. او به زیبایی و رازآلودگی آن لحظات اشاره دارد و ارتباطی عاطفی بین احساسات و طبیعت برقرار می‌کند. در اینجا، چشمانش به نوعی آینه‌ای از دنیای درونی و احساساتش هستند.
سحرگاهان که چشمم آوه گیریکهان اج آو چشمم لاوه گیری
هوش مصنوعی: صبح زود که چشمانم را باز میکنم، متوجه میشوم که بر گذشتهام تأثیر گذاشته و خاطرات کهن در ذهنم زنده میشود.
انن خوناوه اج چشمان بوارمکه گیتی سر به سر خوناوه گیری
هوش مصنوعی: آنها میگویند چشمانم را ببند و بگذار که دنیا به هر طرف که میخواهد بچرخد.