شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: این شعر اشاره به تلاشی دارد برای بیان احساسات و ارتباط عمیق انسان با جهان و دنیای پیرامونش. شاعر به این موضوع می‌پردازد که هر چه دل را به صدا و احساسات وا دارد، ارتباط و تجربه‌های جدیدی را به ارمغان می‌آورد. همچنین به تضاد میان جوانی و پیری و دگرگونی‌های زندگی اشاره دارد. در کل، این شعر تلاش دارد تا نشان دهد که زندگی پر از تغییرات و احساسات است و انسان باید با آن‌ها هماهنگ باشد.
هر چه اویان واته دیله بشنیردیله واته چو اویان نَشُر اژ ویر
هرچه جانان گفت، دل شنید. دل را گفتهٔ جانان از یاد نشد.
نبُر گیتی که دیلم نویُوان بُرنویُوانی متا گیتی بُرو پیر
جهان که نبود، دلم نوجوان بود. نوجوانیِ آمده را، جهان به پیری کشاند!