شمارهٔ ۱۱۳
هوش مصنوعی: این متن شعری است که به موضوع عشق و وصال معشوق می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعارات عمیق، احساسات خود را نسبت به معشوق و تاثیر او بر وجودش بیان می‌کند. او می‌گوید که دیدن معشوق باعث روشنایی و نشاط او می‌شود و هر چه او را بیشتر می‌بیند، بیشتر درک می‌کند. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که عشق واقعی باعث رهایی از غم و اندوه می‌شود و نسبت به هجران معشوق نمی‌تواند بی‌تفاوت باشد. شاعر از خود به عنوان آینه‌ای یاد می‌کند که جلوه‌های معشوق را منعکس می‌سازد و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که عشق به معشوق واقعی و خالص باید در زندگی حاکم باشد.
نظرت فی رمقی نظره فصا ز فداکوصلتی بوجودی وجدت ذاتک ذاک
هوش مصنوعی: نگاه تو به من، جان جدیدی به من میبخشد. برای تو، من تمام وجودم را فدای وصالت میکنم و در وجودت، خودم را یافتهام.
نظرت فیک شهود او ما شهدت سواینظرت فی وجود او ما وجدت سواک
هوش مصنوعی: اگر نگاهی به زیباییهای وجود او نداشته باشم، هیچچیز جز خود او را نمیبینم و نمیشناسم. فقط با دیدن اوست که میتوانم حقیقت را درک کنم.
اذا جلوت علینا محبته و رضاکوجدت عینک فینا فاننا مجلاک
هوش مصنوعی: وقتی محبت و رضایت تو برای ما آشکار می‌شود، میبینیم که چشمانت در ماست، زیرا ما بهشت تو هستیم.
ترا هر آینه چون رخ تمام ننمایدیکی هر آینه باید تمام صافی و پاک
هوش مصنوعی: اگر چهرهٔ تو به طور کامل نمایان نشود، باید به گونهای باشی که همیشه کامل و صاف و پاک باشی.
منم که آینه دارم از دو کَون تمامتوئی که کرده خود را درو تمام ادراک
هوش مصنوعی: من آینه‌ای دارم که در آن تمامی موجودات را میبینم. تو هم در این آینه تمام وجودت را به تصویر کشیدهای و بهخوبی خود را درک کردهای.
مرا که جلوه گه روی جانفزای توامبدست خویش جلا ده برار از گل و خاک
هوش مصنوعی: من را که جلوهای از زیبایی جانافزای تو هستم، با دستان خودت از گل و خاک بیارای.
کسی که هست بوصل تو دائماً خرّمروا مدار ز هجر تو دائماً غمناک
هوش مصنوعی: کسی که همیشه در کنار توست و از حضور تو خوشحال است، هرگز نباید به خاطر جداییات غمگین باشد.
مرا بناز چو پرورده مکن به نیازکه از برای نجاتم نه از برای هلاک
هوش مصنوعی: مرا به ناز و نوازش خود مبتلا نکن، چون درخواست من برای نجات از مشکلات است نه به قصد آسیب رساندن به من.
منم که نور توام کی ز نار اندیشمز نار هر که بترسد بود خس و خاشاک
هوش مصنوعی: من نور تو هستم و از آتش نمیترسم. هر کسی که از آتش بترسد، مانند علف و گیاه بیارزش خواهد بود.
ز رشمن است همه باک مغربی ور نههمه جهان چو بود دوستش ز دوست چه باک
هوش مصنوعی: به خاطر حسادت دیگران نباید نگران بود، زیرا اگر همه دنیا هم دوستش باشند، از دوستی آنها چه نگرانی وجود دارد؟