شمارهٔ ۱۸۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و اشتیاقی عمیق به معشوق است. شاعر از نور و جان بخشی معشوق سخن می‌گوید و می‌گوید که وجود او باعث سروری و شادابی است. او به تأثیر عظیم معشوق بر جهان اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز در عالم به اندازه وجود او ارزشمند نیست. همچنین، شاعر به زیبایی معشوق و احساس سرمستی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که در تنهایی، عشق به معشوق برتر از هر چیز دیگری است. در پایان، شاعر از عدم درک عمیق بعضی‌ها نسبت به این عشق و عدم توانایی آنها در درک زیبایی‌های عشق صحبت می‌کند.
ای هر نفس تافته بر دل ز تو نوریاز سرّ تو جان یافته هر لحظه سروری
هوش مصنوعی: ای هر نفسی که از تو نوری به دل میتابد، به سبب راز تو جان انسان زنده میشود و در هر لحظه احساسی از خوشی و سروری دارد.
در سایه جان ز آتش سودای تو سوزیستآن نیست که خاص است ظهورت به ظهوری
هوش مصنوعی: در سایه زندگی من، آتش عشق تو میسوزد و این فقط به خاطر وجود خاص و منحصر به فرد تو نیست که این احساسات در من بوجود آمدهاند.
تا پرتو خورشید تو بر کون بتابیدذرّات جهان را نبود هیچ ظهوری
هوش مصنوعی: تا زمانی که نور خورشید تو بر جهان بتابد، ذرات جهان هیچگونه وجود و ظهور نخواهند داشت.
در جنّت دیدار و تماشای جمالتباشد ز قصور ار بُوَدَم میل به حوری
هوش مصنوعی: در بهشت، اگر قرار باشد زیباییات را ببینم، نه تنها از کاخها دوری نمیکنم، بلکه هیچ تمایلی به حوریها نیز نخواهم داشت.
سرمست چنان است که از صحبت جانانکاو را ز خود اندر دو جهان نیست شعوری
هوش مصنوعی: شخصی به شدت خوشحال و شاداب است، به گونهای که در نزدیکی معشوق خود، از تمامی مسائل و چالشهای دنیا غافل شده و هیچ درکی از شرایط اطرافش ندارد.
در خلوت پنهان دل از صحبت جانانبی‌عالم عشقت نتوان یافت حضوری
هوش مصنوعی: در تنهایی و دور از چشم محبوب، دل نمیتواند درک کند که چگونه میتوان عاشق بود و حضوری واقعی احساس کرد.
ای مغربی از ملک سلیمان چه زنی دمچون نیست تو را حوصله دانش موری
هوش مصنوعی: ای مغربی، چه چیزی از سلطنت سلیمان به تو رسیده است؟ وقتی تو حتی حوصلهی یادگیری و فهم یک مورچه را نیز نداری.