شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: این ابیات به حالتی از مستی و نشئگی اشاره دارند. شاعر از دل مشغولی‌های خود و تاثیرات باده و خرقه (عبای صوفیانه) صحبت می‌کند. او می‌گوید که اگر نه از باده خروشان مست می‌شد، نمی‌توانست به عمق درد و احساسات دیگران پی ببرد. همچنین، اشاره می‌کند که تنها با ترک خرقه نمی‌توان به حقیقت و رازهای درونی عارفان دست یافت. این شعر به کاوش در ابعاد معنوی و انسانی می‌پردازد.
از مستی باده گر خروشان بدمیکی ساقی بزم درد نوشان بدمی
هوش مصنوعی: اگر از شدت مستی و شوق، فریاد بزنم، آیا تو ای ساقی، برای من که در بزم درد و رنج هستم، نوشیدنی میآوری؟
از خرقه رنگ گر نه بیرون شدمیکی واقف سرّ خرقه پوشان بدمی
هوش مصنوعی: اگر از لباس رنگین بیرون نمیآمدم، هرگز به راز کسانی که لباس پوشیدهاند آگاه نمیشدم.