شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و زیبایی‌های معشوق سخن می‌گوید. شاعر از چنگال شهباز که نماد خطر و شکار است، صحبت می‌کند و می‌گوید تنها چیزی که نتوانسته از چنگ آن رها شود، چشمان معشوقش است. او به ناز و فریبایی زلف معشوق اشاره می‌کند و همچنین تأثیر عمیق عشق را بر دل خود بیان می‌کند. شاعر از سختی‌های عشق و غم‌های ناشی از آن می‌گوید، همچنین به قدرت جادویی نگاه معشوق و تأثیر آن بر روح و جان خود اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به اطرافیان و واعظان می‌گوید که نباید به سخنانی که دربارهٔ عشق می‌گویند، توجه کرد زیرا عشق واقعی فراتر از هر توضیح و نصیحتی است.
هر شکاری شود از چنگل شهباز گرفتجز دو چشمت که دل از وی نتوان باز گرفت
هوش مصنوعی: هر شکارچیای میتواند طعمهاش را از چنگال شهباز بگیرد، اما تنها چشمان تو هستند که نمیتوانم دل از آنها بکنم.
ز شبیخون سر زلف به هم نازده چشمسر راهم سپه غمزه غماز گرفت
هوش مصنوعی: از حملهی ناگهانیِ موهای تابدار، چشمانم در مسیر دیدن تو به حالت غم و شوق دچار شد.
مشکن ای دوست دلم را که دگر ناید بازمرغ وحشی جو ز دامی ره پرواز گرفت
هوش مصنوعی: دوست من، دل مرا نشکن، زیرا دیگر باز نخواهد گشت. پرندهی وحشی به دامی گرفتار شده و دیگر نمیتواند پرواز کند.
چشم الفت دگر ای هوش مدار از سر منخوابگاهی که تو دیدی حشم ناز گرفت
هوش مصنوعی: چشم انتظار دیدار تو هیچ امیدی برایم نمیگذارد؛ خوابگاهی که تو در آن بودی، دیگر برای من آرامشبخش نیست.
لب لعلت ز خط سبز جهان کرد سیاهماتم غمزدگان نیک به اعزاز گرفت
هوش مصنوعی: لبهای قرمز تو به خاطر خط سبز دنیا، سیاه شده و حال غمزدهها را گرفته است، اما به خاطر زیباییات مورد احترام قرار گرفتهای.
جادوانت همه گر سجده برد پیش سزاستکه فسون نگهت پایه اعجاز گرفت
هوش مصنوعی: اگر جادوانت همگی به قدمت سجده کنند، این امر نادرستی نیست، چون زیبایی نگاه تو چنان شگفتانگیز است که هر کسی را مسحور می‌کند.
دل غم عشق به صد پرده نهان داشت ز خلقزلف او باز شد و پرده ز هر راز گرفت
هوش مصنوعی: دل پر از غم عشق، به شکلهای مختلفی پنهان شده بود و از چشمان مردم دور بود، اما با باز شدن زلف او، تمامی رازها آشکار شد.
واعظ ار غیب نظربازی ما کرد چه باکنیّرا گوش نباید به هر آواز گرفت
هوش مصنوعی: اگر واعظی از عالم غیب نگاهی به بازی ما بیندازید، نگرانیای نیست زیرا نباید به هر صدایی گوش فرا داد.