شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: در این اثر، شاعر به ستایش حسن و زیبایی او می‌پردازد و می‌گوید که وصف او از توان او فراتر است و تنها خود او می‌تواند زیبایی‌اش را نشان دهد. شاعر در اشاره به نور خورشید و زیبایی حسن، حسادت خود را ابراز می‌کند. او از دیگری می‌خواهد که در حضور حسن از دل مردم بگوید و به این مسئله تاکید می‌کند که عشق و زیبایی پایدار نیست. شاعر در ادامه بر اهمیت ذوق و لذت حضور حسن تأکید می‌کند و از ساقی می‌خواهد که جامی پر از طرب به او بدهد تا دردش را تسکین دهد. در نهایت، او به زیبایی و بی‌نظیری حسن اشاره می‌کند و می‌گوید که چنین زیبایی از هیچ مادر دیگری زاده نشده است.
حسن از آنپایه گذشته است که در وصف من آیدمگر او پرده براندازد و خود رخ بنماید
هوش مصنوعی: زیبایی او فراتر از آن است که بتوان آن را توصیف کرد، مگر اینکه خودش پرده را کنار بزند و خود را معرفی کند.
رشگم از پرتو خورشید جهانتاب برآیدکه همه روز همی روی بدیوار تو ساید
هوش مصنوعی: حسادت من از نور خورشید درخشان برمیخیزد، زیرا هر روز نور آن بر چهرهات میتابد و بر دیوار تو سایه میافکند.
همه ما را بقفا عیب کنند اهل سلامتکس بروی تو نگوید دل مردم نرباید
هوش مصنوعی: همه ما به خاطر عیوب خود مورد قضاوت و سرزنش قرار میگیریم، اما هیچکس جرات نمیکند در مورد تو چیزی بگوید؛ زیرا دل مردم به تو تعلق دارد و نمیخواهند خشمگینات کنند.
وعده قتل من ایکاش بفردا نگذاردعهد خوبان همه دانند که بس دیر نپاید
هوش مصنوعی: ای کاش وعدهی کشتم به فردا نیافتد، زیرا همه میدانند که دوستیهای خوب هرگز طولانی نمیمانند.
چه بود زاهد اگر ذوق حضور تو ندارددر فردوس ملایک بهمه کس نگشاید
هوش مصنوعی: اگر زاهد ویژگی لذت بردن از نزدیکی تو را نداشته باشد، در بهشت فرشتگان به کسی راهی نشان نخواهد داد.
رخ برافروز بگو با گل سوری که ببلبلناز مفروش که از زشت رخان ناز نشاید
هوش مصنوعی: به زیبایی خود ببال و به گل سرخ بگو که با دمبلبل ناز و دلبرانه صحبت نکند، چرا که زیباییهای ناپسند نمیتواند مانند زیباییهای خوب و دلپذیر باشد.
ساقی ، آبِ طرب انگیز به بیدردان دِه،درد جامی بمن آور که مرا درد فزاید
هوش مصنوعی: ای ساقی، به کسانی که دردی ندارند، میخوشی ببخش. اما به من جامی بده که دردم را افزایش دهد و عزیزترش کند.
خلفی چونتو نزاید مگر از مادر گیتیتا از اینصورت زیبای دلاویز چه زاید
هوش مصنوعی: کسی مثل تو نمیتواند به دنیا بیاید مگر از مادر زمین، چون از این چهره زیبا و دلنشین چه چیز دیگری می‌تواند متولد شود؟