شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس تنگی و اسارت خود سخن می‌گوید و به حسرتی که از دوری محبوب دارد، اشاره می‌کند. او از صیاد (که نماد موانع و مشکلات است) می‌نالد و احساس می‌کند که در زندان عشق گرفتار شده است. با ذکر پندهای پیران و ناامیدی از بهبود وضع موجود، به درد دل خود می‌پردازد. شاعر از گذشته شیرین و لحظات خوش یاد می‌کند و به آرزوی رهایی از قفس و بندگی خود اشاره می‌نماید. او به نفرت از خود و احساس حقارت در برابر خداوند و انسان‌ها می‌پردازد و در نهایت به عشق و داغی که از این عشق بر دل دارد، اشاره می‌کند. این شعر بیانگر جدایی، تنهایی و longing برای آزادی از قفس عشق است.
نه من از تنگی دام است که در فریادممی بنالم که بسر وقت رسد صیادم
هوش مصنوعی: من به خاطر تنگی دام خود ناراحت نیستم، بلکه نالهام به این خاطر است که زمانی در میرسد که شکارم کنند.
سیر شد زینچمن سبز دل ناشادمکاش میکرد بخود روی قفس صیادم
هوش مصنوعی: از این خرمن سبز دل خسته شدم، ای کاش خودم را به قفس صیاد نشان میدادم.
تیر کز شست بشد باز نگردد کمانپند پیران چه کنم من که دل از کف دادم
هوش مصنوعی: تیرهایی که از کمان رها میشوند، دیگر به کمان برنمیگردند. من چه کار کنم که دل و احساساتم را از دست دادهام، با وجود این که بزرگترها چه میگویند.
گشت دور فلک از منت تعمیر مراخنک آنروز که سیلی برد از بنیادم
هوش مصنوعی: دوران زندگی من به خاطر لطف و محبت شما تغییر کرده است و روزی را خوشحالم که بلای سختی از ریشهام دور شده است.
منکه از خلد برین دل نگران بستم بارتا سر کوی تو دیدم همه رفت از یادم
هوش مصنوعی: من که از بهشت و زیباییهایش دلنگران و آشفته بودم، وقتی به سراغ تو آمدم، تمام آن نگرانیها و یادها را فراموش کردم.
خواجه دشوار پسند است و مرا روی سیاهترسم از بندگی خویش کند آزادم
هوش مصنوعی: آدمی که به خواستههای سختگیرانه دیگری علاقهمند است، من از این میترسم که به دلیل خدمتگزاریام و چهرهام، آزادیام را از دست بدهم.
گله از آدم خاکی نه طریق ادبستگرچه آورد در این دیر خراب آبادم
هوش مصنوعی: انگار از انسانهای عادی نباید گله کرد؛ زیرا این رویکرد در واقع با ادبیت سازگار نیست، هرچند که من در این مکان و وضعیت خراب، خودم را به این موضوع رسیدهام.
لطف سلطان ازل خواست که از سجدۀ خاکباد این نخوت بیهوده دهد بربادم
هوش مصنوعی: از پرتو محبت و رحمت پروردگار خواستهام که این خودخواهی و تکبر بیمعنا را از بین ببرد و مرا از این حالت رهایی بخشد.
نخورم غم که برد باز بدان گلشن قدسعلت نخوت و مستی چو ز سر بنهادم
هوش مصنوعی: نگران نیستم چون دوباره به آن باغ بهشتی بازمیگردم، دلیل فخر و سرمستی را از سرم کنار گذاشتهام.
وارث ساقی کوثر شه مهر افسر طوسآنکه با داغ غلامیش ز مادر زادم
هوش مصنوعی: وارث سروی که مشروب کوثر میریزد، انسانی از طوس است که در دلش عشق به گلادیاتور دارد و با این احساس به دنیا آمده است.