شمارهٔ ۸۱ - نیر تبریزی

عمری که بی‌تو ای مه نوشاد می‌رودسر داده خرمنی است که بر باد می‌رود

دور از کنار یار ز دریای چشم منرودی‌ست دجلهٔ که به بغداد می‌رود

شیرین به کام‌جویی و پرویز در نشاطغافل ز خون که از دل فرهاد می‌رود

جز من بهر که می‌نگری در حضور توافسرده‌خاطر آمد و دلشاد می‌رود

مستانه می‌خرامد و دل از پیش دوانآهو نگر که از پی صیاد می‌رود

خلقی به دام بسته و خود همچو سرونازبنگر چگونه سر خوش و آزاد می‌رود