شمارهٔ ۸۶
هوش مصنوعی: این شعر به ترس از شکست و آسیب‌پذیری اشاره دارد. شاعر نگرانی داشته که در مواجهه با دنیا و عشق، دلش دچار آسیب و شکست شود. او از «ساغر» (جام) و «سر» (سر خود) می‌ترسد که در نتیجه فشارهای زندگی یا عشق دچار شکست شوند. همچنین به تقابل زیبایی و مرگ در زندگی می‌پردازد و نشان می‌دهد که در نهایت، زندگی همواره با خطر آسیب و شکست همراه است. شاعر در پی جلب توجه و محبت محبوبش است، در حالی که به Fragility و آسیب‌پذیری زندگی و احساسات نیز اشاره دارد.
محتسب با ساغر می گر مرا سر بشکندبا کم از سر نیست ز آن ترسم که ساغر بشکند
هوش مصنوعی: محتسب با جام مرا میبیند و میترسم که سرم بشکند، اما از این نمیترسم که خود سرم بشکند، بلکه نگرانم که جام بشکند.
تا شنیدستم که دل بشکسته دارد دوست دوستمن بموئی بسته ام دل تا مکرر بشکند
هوش مصنوعی: تا زمانی که شنیدم دل دوست غمگین است، من هم دلم را به او سپردم تا دوباره و دوباره شکسته شود.
ای مساعد کوکب آن جانی که جانانش ستدوی همایون روزگار آن دل که دلبر بشکند
هوش مصنوعی: ای ستاره خوشبخت، آن کسی که جانش را به محبوبش داده است، همانند روزگار خوشی است که دلی را که معشوقش میشکند، توانایی جبران دارد.
چون بصیدم سر دهی شاهین چشم آهسته دهتیز پرواز است ترسم ناگهش پر بشکند
هوش مصنوعی: زمانی که به دنبال شکار میروم و شاهین را با دقت مینگرم، میترسم که ناگهان پروازش را از دست بدهد و پرهایش بشکند.
شیخ را گردن شکست از بار دستار گرانبار وی یا رب گران کن بار دیگر بشکند
هوش مصنوعی: شیخ به خاطر سنگینی دستار خود گردنش شکست. ای خدا، دوباره این بار را سنگینتر کن تا او دوباره دچار مشکل شود.
شانه در آئینه مرگ ما مصوّر میکندتا ترا بر رخ یکی زلف معنبر بشکند
هوش مصنوعی: شانه در آئینه تصویر مرگ ما را به نمایش میگذارد، تا بتواند زلفی خوشبو و زیبا را بر چهره تو بشکند.