شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از بار سنگین غم جدایی شکایت می‌کند و بیان می‌کند که دیگر طاقت تحمله این درد را ندارد. او از معشوق می‌خواهد که در روز وداع، همراه قافله باشد و در عین حال به زیبایی و جذابیت او اشاره می‌کند که نمی‌توان از جذبه‌اش صرف‌نظر کرد. به نوعی، این اشعار حس ناامیدی و عشق عمیق را به تصویر می‌کشد.
طاقتم نیست دلا بار غم هجران راهمره قافله کن روز وداعش جان را
هوش مصنوعی: ای دل، طاقت تحمل غم فراق را نداری، پس در روز وداع آن را با کاروان همراه کن و جانت را به آن بسپار.
قرص خور گر بخم زلف کشیدی چه عجباینچنین گوی بیایست چنین چوگان را
هوش مصنوعی: اگر زیبای تابناک در کوی ما غرق زلفش شد، چه تعجبی دارد؟ اینجا باید مانند گوی چوگان در میدان بازی بایستیم.