شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به عشق و تمایل به زیبایی‌های زندگی اشاره می‌کند. او خود را کافر عشق می‌داند و می‌گوید دین واقعی او عشق و آرزوی معشوق است. زاهدان را دعوت می‌کند تا از تعصب دینی خود بگذرند، زیرا عشق در این روزها مهم‌تر است. با آمدن بهار و نوروز فرح و شادی را جشن می‌گیرد و به محبوبش مژده می‌دهد. در نهایت، او درگیر افکار و احساسات خود درباره معشوق است.
کافر عشقم و سودای بتانم دین استزاهد از حق مگذر دینی اگر هست این است
هوش مصنوعی: من عاشق و شیفتهی معشوقان بیاعتنایی هستم که کافر به حساب میآیند. زاهد، اگر دینی وجود دارد، نباید از حقیقت و واقعیت دور شود؛ چون دین من همین عشق و جستوجوی آنهاست.
روز نوروز خط سبز و لب نوشین استمژده ایدل که بهار آمد و فروردین است
هوش مصنوعی: در روز نوروز، سبز شدن زمین و خوشی و زیبایی زندگی را شاهدیم. این روز به ما خبر می‌دهد که بهار فرا رسیده و ماه فروردین آغاز شده است.
بتمنای طبیبی که ببالین آمدشب و روزم سر سودا زده بر بالین است
هوش مصنوعی: طبیبی که شب و روز به بالینم میآید، آرزوی من است و من به خاطر عشق و جنونم درگیر افکار و خیالهایم هستم.