شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این چند بیت، شاعر به احساس ناچاری و درد و غم خود اشاره می‌کند. او به بی‌نیازی ظاهری افرادی که به دلیل فقر و ناتوانی خیانت می‌کنند، انتقاد می‌کند و می‌گوید که غم او عمیق‌تر و سنگین‌تر از این بی‌نیازی‌هاست. همچنین به دلتنگی و تاریکی زندگی‌اش اشاره می‌کند که او را به سوی مزار می‌کشاند.
اگرم ز بی نیازی همه خوار و زار داردچه غم آنگل دورو را که چو من هزار دارد
هوش مصنوعی: اگر از بی نیازی همه در شرایط بدی هستند، چه ناراحتیای از آن شخص دورو وجود دارد، در حالی که من هزاران مشکل دیگر دارم.
ز غمت سینه این آه از آن نهفته دارمکه مرا ز بی چراغی بسر مزار دارد
هوش مصنوعی: از غم تو دل من در دردی پنهان است و این آهی که از دل برمیخیزد، ناشی از تاریکی و سردرگمیام است که مرا به یاد تو وادار می‌کند، گویی در کنار مزار تو هستم و به خاطر فقدانت دلم میشکند.