شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها از سفر و جستجوی روحانی خود در وطن و کعبه صحبت می‌کند. او به دنبال شادی و نشانی از معشوق است. از غم و زردی چهره‌اش سخن می‌گوید و به ساختن زندگی و رفع خرابی‌هایش با تلاش و اراده اشاره می‌کند. همچنین به خطرات عشق و غیرت در عشق اشاره دارد و از زیبایی معشوقش به شدت تحت تأثیر قرار گرفته است.
ندیدم در وطن روی نشاط آخر سفر کردمبحمدالله دری جُستم چو خود را دربه‌در کردم
هوش مصنوعی: در وطن نتوانستم چهرهای شاد را ببینم و در پایان سفرم، با شکر خدا، راهی برای فرار از این وضعیت پیدا کردم و خود را از این بیقراری آزاد کردم.
غبار کعبهٔ مقصود تا کحل‌البصر کردمسراسر روی جانان بود بر هرسو نظر کردم
هوش مصنوعی: غبار کعبهای که به عنوان مقصد و هدف من بوده، به مانند سرمهای برای چشمانم شده است. هر کجا که نظر انداختم، تمام چهرهی محبوبم را دیدم.
ز اکسیر غمی شد زرد رخسارم بحمداللهکه تعمیر خرابی‌های خود با خشت زر کردم
هوش مصنوعی: از درد و غم لکههای زردی بر روی چهرهام افتاده، اما خوشحالم که توانستم با استفاده از بهترین مواد، مشکلات و نقصهای خود را اصلاح کنم.
دم مار است با زلف سیاه ای دل مکن بازیعلی الله اختیار خویش داری من خبر کردم
هوش مصنوعی: دیگر نمیتوان به زلفهای سیاه و فریبندهی عشق نزدیک شد؛ زیرا ممکن است به دامی گرفتار شوی. آگاه باش که قدرت انتخاب در دست خودت است و من به تو هشدار میدهم.
ز چشم خویشتن رشک آیدم بر دیدن رویتز غیرت در نگاه اولین خونش هدر کردم
هوش مصنوعی: از تماشای چهرهات چنان به خود میباختم که از حسادت، خون دل ریختم.