شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر غم و اندوهی عمیق از عشق و جدایی را تصویر می‌کند. او به یاد خط معشوقش دلمشغول است و این یاداوری برایش دردآور است. همچنین، او اشاره می‌کند که نگاهش چشمانی پر از اشک و غم دارد، و این غم را به نوعی آینه‌ی زیبایی معشوقش می‌داند. او در طول شعر به خطرات عشق و تأثیرات عمیق رفتارهای معشوق بر خود و دیگران اشاره می‌کند و در نهایت از بلایی سخن می‌گوید که با یک نگاه معشوق به زندگی‌اش می‌افتد و جوی خون را به فقر و درد تعبیر می‌کند.
هر شب از یاد خطت از جگر سوختگاندود آه است که بر دور قمر می‌گذرد
هوش مصنوعی: هر شب وقتی به یاد زیبایی خط تو میافتم، دل سوختگان حسرت از غم جانکاه میگدازد و این درد به گونهای است که همانند دودی از آتش بر دور ماه میچرخد.
چشم خونبارهٔ ما آینهٔ طلعت تستتا بدانی که چه بر اهل نظر می‌گذرد
هوش مصنوعی: چشمهای گریان ما، نمایانگر زیبایی تو هستند، تا متوجه شوی که بر دل دانشمندان و اهل بصیرت چه می‌گذرد.
من همان روز که رفتار تو دیدم گفتمکآخر این سیل خطرناک ز سر می‌گذرد
هوش مصنوعی: من از همان روزی که رفتار تو را مشاهده کردم، به خودم گفتم که بالاخره این طوفان خطرناک از سر می‌گذرد.
چه بلایی است در این کوی که با یک نگهیجوی خونست که از دیده به بر می‌گذرد
هوش مصنوعی: در این مکان چه مصیبتی وجود دارد که فقط با یک نگاه، چشمی پر از اشک و خون میشود و این اشکها از چشمان فرد سرازیر میگردد.