شمارهٔ ۶۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر دلتنگی و عشق عمیق شاعر نسبت به معشوق است. او احساس می‌کند که به دلیل حضور دیگران نمی‌تواند به عشقش دست یابد و آرزو دارد که بتواند از زیبایی او بهره‌مند شود. شاعر همچنین اعتراف می‌کند که برای سر و موی معشوق، جان و دلش را فدای او کرده است.
رهم نمیدهد اغیار بر سر کویشکه کام دل بنگاهی ستانم از رویش
هوش مصنوعی: دیگران به من اجازه نمیدهند که به سوی کوچهاش بروم، زیرا میخواهم از چهرهاش آنچه را که دل میخواهد به دست بیاورم.
هزار جان و دلم دادی ایدریغ خدایکه بستمی دل و جانی بهر سر مویش
هوش مصنوعی: خدا به من جانها و دلهای بسیاری داده است، اما من همه آنها را فقط برای عشق و زیبایی یک تار موی او فداح کردهام.