شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به عشق و اشتیاق خود اشاره میکند و میگوید که به زلف محبوبش دل بسته است و نمیتواند از آن جدا شود. از طرفی، از محبوب درخواست رحم و لطف دارد، زیرا جز بوسهای از او چیزی نمیخواهد. این ابیات نمایانگر حسرت و longing شاعر نسبت به معشوق است.
به سر زلف تو کز زلف تو سر مینکشمچه کنم نیست جز اینم سر سودای دگر
هوش مصنوعی: من نمیتوانم از زلف تو دست بکشم، پس چه کاری میتوانم انجام دهم؟ جز این نیست که دلم مشغول عشق دیگری شده است.
رحمی ای خواجهٔ منعم به گدای در خویشکه ندارد ز تو جز بوسه تمنای دگر
هوش مصنوعی: ای آقای بخشنده، به گدای درگاهت رحم کن، زیرا او جز یک بوسه از تو آرزویی دیگر ندارد.