شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از عشق و وابستگی‌اش به معشوق سخن می‌گوید. او به زیبایی‌های معشوق اشاره کرده و می‌گوید که در میان هیاهوی دلش، تنها او را می‌بیند. همچنین اشاره می‌کند که دیگران که عشقشان را به معشوق ابراز کرده‌اند، از او خواسته‌های خود را خواهند داشت، اما او خود را از تمام تعلقات جدا کرده و به معشوق پیوسته است.
هزار شانه به زلف نگار خویش کشیدمز ازدحام دل خویش در میانه ندیدم
هوش مصنوعی: شانه زدن به موی محبوبم را آغاز کردم، اما در شلوغی و هیجان دلم نتوانستم او را پیدا کنم.
کسان که دل به تو داده است کام خود ز تو خواهدمنم که با تو به پیوستم و ز خویش بریدم
هوش مصنوعی: کسانی که عشق و دل به تو سپردهاند، از تو خواسته‌های خود را میگیرند. اما من کسی هستم که به تو پیوند خوردهام و از خودم جدا شدهام.