شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به سفر خود در بیابان اشاره می‌کند و از دشواری‌های راه و جستجوی کسی که از کعبه‌ای در کوی معشوق خبر داشته باشد، صحبت می‌کند. او از زاهدان می‌خواهد که به او عیبی نکنند، چرا که او در دریا غرق شده و به خاطر دوستی و زیبایی‌ها به دنبال آن‌هاست.
در ره بادیه کردیم سراغی تو بسیواقف از کعبۀ کوی تو ندیدیم کسی
هوش مصنوعی: در مسیر بیابان به جستجوی تو پرداختیم، اما هیچ کس را نشناختیم که از کعبۀ تو آگاه باشد.
دست بردامن زاهد زدنم عیب مکنغرقه در بحر زند چنگ بهر خار و خسی
هوش مصنوعی: به کسی که با زهد و بیاعتنایی به دنیای مادی زندگی می‌کند، ایراد نگیر، چون من در دنیایی عمیق و وسیع غرق شدهام که در آن به دنبال زیبایی‌ها و چیزهای بیارزش میپردازم.