قصیدهٔ شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به اهمیت گذرایی زندگی و بی‌ثباتی آن اشاره می‌کند. او warns ، که نباید به زیبایی ظاهری و زمان‌های خوشگذران دل بست، زیرا همه چیز زودگذر است و حتی ایام سال هیچ‌گونه ثباتی ندارند. شاعر همچنین بر لزوم آگاهی و هوشیاری در زندگی تأکید می‌کند و می‌گوید که زمان و سرنوشت می‌تواند به سرعت تغییر کند. او به بی‌معنا بودن سوگندهای دروغین اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که انسان باید از جهل خود بکاهد و بر درک واقعیت‌ها تمرکز کند. در نهایت، شاعر مخاطب را دعوت به حرکت و جستجوی حقیقت می‌کند و از او می‌خواهد که از خواب غفلت بیدار شود و به سوی آینده‌ای بهتر گام بردارد.
گرت ایدوست بود دیدهٔ روشن بینبجهان گذران تکیه مکن چندین
هوش مصنوعی: اگر دوست تو باشد، به دنیای گذرا تکیه نکن و با دیدهای روشن و آگاه زندگی را بررسی کن.
نه بقائیست به اسفند مه و بهمننه ثباتی است به شهریور و فروردین
هوش مصنوعی: هیچ چیزی در زندگی پایدار نیست و نمیتوان به روزهای خاصی از سال اعتماد کرد که همیشه همانند قبل باشند. زمان و تغییرات آن اجتنابناپذیرند و هیچ دورهای از سال تضمینکننده ثبات و بقای دائم نیست.
پی اعدام تو زین آینه گون ایوانصبح کافور فشان آید و شب مشکین
هوش مصنوعی: فردا صبح، هنگامی که خورشید طلوع کند و از آینهای که به زیبایی میدرخشد، عطر خوش کافور به فضا میافشاند، نشانههای اعدام تو نمایان خواهد شد و شب سیاه نیز به یاد تو خواهد آمد.
فلک ایدوست به شطرنج همی ماندکه زمانیت کند مات و گهی فرزین
هوش مصنوعی: آسمان مانند بازی شطرنج است که گاهی تو را به دام میاندازد و گاهی خود بر تو پیروز میشود.
دل به سوگند دروغش نتوان بستنکه به هر لحظه دگرگونه کند آئین
هوش مصنوعی: نمیتوان به سوگند دروغین او دل بست، زیرا او در هر لحظه به گونهای دیگر رفتار می‌کند و تغییر می‌کند.
به گذرگاه تو ایام بود رهزنچه همی بار خود از جهل کنی سنگین
هوش مصنوعی: ای روزگار، تو همانند یک دزد در راه من هستی، چرا که بار سنگین جهل را بر دوش میکشی.
بربود است ز دارا و ز اسکندرمهر سیمین کمر و مه کله زرین
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که ثروت و قدرت، حتی از افراد بزرگ و معروفی مثل دارا و اسکندر نیز گرفته شده است. به عبارتی، زیبایی و ارزشهای مادی مانند کمربند نقرهای و تاج طلایی، در نهایت فانی هستند و در دسترس همه نیستند.
ندهد هیچ کسی نسبت طاوسیبه شغالی که دم زشت کند رنگین
هوش مصنوعی: هیچ کس نمیتواند به شغالی که دم زشت و نازیبایی دارد، نسبت طاووس زیبا و رنگارنگی بدهد.
چو کبوتر بچه پرواز مکن فارغکه به پروازگه تست قضا شاهین
هوش مصنوعی: به گونهای پرواز کن که همچون کبوتر جوان نباشی، چراکه در آسمان منتظر تو تقدیر اژدهایی قویتر از تو است.
ز کمان قدر آن تیر که بگریزدکُشدت گرچه سراپای شوی روئین
هوش مصنوعی: اگر تیر قدرتمند از کمان بگریزد، حتی اگر تمام وجودت را مثل فلز سخت کنی، باز هم تو را خواهد کشت.
همه خون دل خلق است در این ساغرکه دهد ساقی دهرت چو می نوشین
هوش مصنوعی: همه افرادی که در این دنیای پر از مشکل و درد زندگی میکنند، غم و اندوه خود را در این لیوان میریزند، و زمانی که ساقی مینوشاند، انگار که آن می، نمادِ شادی و لذت است.
خاک خوردست بسی گلرخ و نسرین تنکه همی‌روید از آن سرو و گل و نسرین
هوش مصنوعی: خاک سرچشمهی زیباییها و گلهای زیبا مانند گلرخ و نسرین است، زیرا از آن خاک درختان و گلها میروید.
مرو ای پیشرو قافله زین صحراکه نیامد خبر از قافلهٔ پیشین
هوش مصنوعی: ای کسی که پیشتاز این سفر هستی، دور شو از این بیابان، زیرا هنوز هیچ خبری از کاروان قبلی نیامده است.
دل خود بینت بیازرد چنان کژدمتن خاکیت ببلعید چنان تنّین
هوش مصنوعی: دل خود را بررسی کن، چون ممکن است به شدت آزرده شده باشد، همچنان که کژدم وجود خاکی تو را بلعیده باشد، مانند یک اژدها.
روز بگذشت، ز خواب سحری بگذرکاروان رفت، رهی گیر و برو، منشین
هوش مصنوعی: روز به پایان رسید و وقت بیدار شدن از خواب سحری است. کاروان حرکت کرده و رفته است، پس باید راه خود را پیدا کنی و به سفر ادامه دهی، نمیتوانی درنگ کنی.
به چمنزار دو، ای خوش خط و خال آهوبه سماوات شو، ای طایر علیین
هوش مصنوعی: به سرزمین سبز و خوشبو برو، ای آهوی خوش نقش و نگار، به آسمانها پرواز کن، ای پرندهی بلندمرتبه.
به چه امید در این کوه کنی خاراچو تو کشتست بسی کوهکن این شیرین
هوش مصنوعی: به چه دلیل در این کوه سنگ میزنی، در حالی که بسیاری دیگر از کوهنوردان قبلاً این کار را کردهاند و تو تنها یکی از آنها هستی؟