شمارهٔ ۹ - آسایش بزرگان
هوش مصنوعی: این شعر درباره زندگی و رفتار بزرگان و افراد نیکوکار است. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که بزرگان به خاطر دیگران از آسایش خود می‌گذرند و در زندگی خود از آلودگی‌ها دوری می‌کنند. آن‌ها تلاش می‌کنند عادات زشت را کنار بگذارند و ویژگی‌های نیک را در خود تقویت کنند. همچنین، از درستی و راستی دور نمی‌شوند و به دنبال خدمت به دیگران هستند. شاعر هشدار می‌دهد که نباید به دام گمراهی‌ها بیفتند و از مشکلات زندگی دوری کنند. در کل، این شعر توصیه‌هایی برای زندگی درست و اخلاقی ارائه می‌دهد.
شنیده‌اید که آسایش بزرگان چیست:برای خاطر بیچارگان نیاسودن
هوش مصنوعی: شاید شنیده‌اید که راحتی و آسایش افراد بزرگ به این صورت است: آن‌ها به خاطر رنج و درد افراد کمبهره و بیچاره، استراحت نمیکنند.
بکاخ دهر که آلایش است بنیادشمقیم گشتن و دامان خود نیالودن
هوش مصنوعی: در این دنیا که تمام آن آلودگی و ناپاکی است، سکونت گزیدن و نه آلوده شدن به مشکلات و فسادهای آن، کاری والا به شمار میآید.
همی ز عادت و کردار زشت کم کردنهماره بر صفت و خوی نیک افزودن
هوش مصنوعی: همیشه سعی کن عادات و کارهای ناپسند خود را کاهش دهی و در عوض ویژگیها و خویهای نیک را در خود بیشتر پرورش دهی.
ز بهر بیهده، از راستی بری نشدنبرای خدمت تن، روح را نفرسودن
هوش مصنوعی: برای کار بیفایده، از حقیقت دور نشوید و همواره برای خدمت به جسم، روح خود را خسته نکنید.
برون شدن ز خرابات زندگی هشیارز خود نرفتن و پیمانه‌ای نپیمودن
هوش مصنوعی: خروج از محیطی که فرد را به گمراهی میکشاند، به این معناست که بدون آگاهی از خود و بدون وابستگی به چیزهایی که او را به سمت انحراف میبرند، باید زندگی کرد.
رهی که گمرهیش در پی است نسپردندریکه فتنه‌اش اندر پس است نگشودن
هوش مصنوعی: مسیر هر کسی که به گمراهی میانجامد، نباید به دروازهای که خطر و فتنه در آن نهفته است، باز شود. در واقع، باید از ورود به چنین مکانهایی خودداری کرد.