شمارهٔ ۴۶ - جان و تن
هوش مصنوعی: این شعر داستان کودکی را روایت می‌کند که قبا و لباسی سرخ و زیبا دارد و به آن بسیار محبت می‌کند. او لباسش را همچون جانش پاس می‌دارد و از آن مراقبت می‌کند. اما بچه‌های دیگر که به او حسادت می‌کنند، سعی دارند لباسش را به چنگ آورند و در بازی‌های خود از او سوءاستفاده کنند. در یک روز بازی، لباس او آسیب می‌بیند و او به خاطر این خسارت گریه می‌کند.
شاعر از این داستان به استعاره‌ای عمیق از زندگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که همچون آن کودک، ما نیز در دنیای خود به ظاهر و ظواهر وابسته‌ایم، و گرچه زمان زیادی از زندگی‌مان گذشته، اما در واقع همچنان در دل کودکانی هستیم که درگیر خواسته‌ها و هوس‌های دنیوی شده‌ایم. در نهایت، به چالش بین جسم و روح اشاره می‌کند که بدن ممکن است بميرد اما تمایل به زیبایی و ظواهر همچنان در ما وجود دارد.
کودکی در بر، قبائی سرخ داشتروزگاری زان خوشی خوش میگذاشت
هوش مصنوعی: کودکی در آغوشم بود که قبایی سرخ رنگ به تن داشت و روزگاری را با خوشحالی سپری میکرد.
همچو جان نیکو نگه میداشتشبهتر از لوزینه می‌پنداشتش
هوش مصنوعی: او مانند جانش از او محافظت میکرد و او را ارزشمندتر از یک لوزینه (بخش زیبا و مرغوب دانه) میدانست.
هم ضیاع و هم عقارش می‌شمردهر زمان گرد و غبارش می‌سترد
هوش مصنوعی: هر زمان که غبار و آلودگیها پاک میشود، آنجا هم زمینهای زراعی و هم محل زندگیاش را میشمارد و برمیشمارد.
از نظر باز حسودش می‌نهفتسرخی اش میدید و چون گل میشکفت
هوش مصنوعی: حسود نمیتوانست زیبایی و شور و شوق او را پنهان کند؛ او همچنان میدرخشید و چون گلی که در بهار میشکفد، جلوهای متفاوت و دلفریب داشت.
گر بدامانش سرشکی میچکیدطفل خرد، آن اشک روشن میمکید
هوش مصنوعی: اگر کودک کوچک میریزد، چند قطره اشک به دامان او بیفتد، آن اشک روشن و زیبا را میمکد.
گر نخی از آستینش میشکافتبهر چاره سوی مادر میشتافت
هوش مصنوعی: اگر رشتهای از آستین او پاره میشد، به خاطر حل مشکل، به سمت مادرش میرفت.
نوبت بازی بصحرا و بدشتسرگران از پیش طفلان میگذشت
هوش مصنوعی: زمان بازی در دشت و بیابان به زودی از کنار بچهها رد میشود.
فتنه افکند آن قبا اندر میانعاریت میخواستندش کودکان
هوش مصنوعی: چادری که به امانت گرفته بودند، باعث ایجاد آشفتگی و مشکلاتی برای بچهها شد.
جمله دلها ماند پیش او گرودوست میدارند طفلان رخت نو
هوش مصنوعی: همهی دلها پیش او به عنوان امانت باقی مانده و او را در نزد خود گرامی میدارند، مانند کودکانی که لباس نو و زیبا دارند.
وقت رفتن، پیشوای راه بودروز مهمانی و بازی، شاه بود
هوش مصنوعی: در زمان خداحافظی، او راهنمایی بود که نشان میداد کجا برویم و در روز جشن و تفریح، او مانند یک پادشاه میدرخشید و همه چیز را تحت کنترل داشت.
کودکی از باغ می‌آورد بهکه بیا یک لحظه با من سوی ده
هوش مصنوعی: کودکی از باغ میوهای می‌آورد و از من میخواهد که لحظهای با او به سمت ده برویم.
دیگری آهسته نزدش می‌نشستتا زند بر آن قبای سرخ دست
هوش مصنوعی: فرد دیگری آرام به نزد او میرفت تا دستش را بر روی آن لباس قرمز بگذارد.
روزی، آن رهپوی صافی اندرونوقت بازی شد ز تلی واژگون
هوش مصنوعی: روزی، آن مسافر ساده و بیتظاهر در زمان تفریح از تلی معکوس و واژگون گذشت.
جامه‌اش از خار و سر از سنگ خستاین یکی یکسر درید، آن یک شکست
هوش مصنوعی: او لباسش پر از خار و سرش بر سنگ خسته است، یکی از آنها کاملاً پاره شده و دیگری شکسته است.
طفل مسکین، بی خبر از سر که چیستپارگیهای قبا دید و گریست
هوش مصنوعی: کودک بیگناه و بیخبر از علت مشکل، وقتی پارگیهای لباس را دید، ناراحت شد و گریه کرد.
از سرش گرچه بسی خوناب ریختاو برای جامه از چشم آب ریخت
هوش مصنوعی: هرچند که او به خاطر لباسش خون زیادی از سرش ریخت، اما برای حفظ آن لباس، اشکهای فراوانی از چشمانش سرازیر شد.
گر بچشم دل ببینیم ای رفیقهمچو آن طفلیم ما در این طریق
هوش مصنوعی: اگر با چشم دل بنگریم، ای دوست، مثل آن کودکی هستیم که در این راه قرار داریم.
جامهٔ رنگین ما آز و هوی استهر چه بر ما میرسد از آز ماست
هوش مصنوعی: لباس رنگارنگ ما نمایانگر آرزوها و خواستههایمان است و هر چیزی که به ما میرسد نتیجهی همین آرزوهای ماست.
در هوس افزون و در عقل اندکیمسالها داریم اما کودکیم
هوش مصنوعی: ما در آرزوها و خواستههایمان زیاد داریم، اما در دانش و فهم، کمبود داریم. سالها زندگی کردهایم اما هنوز از نظر روحی و فکری مانند یک کودک هستیم.
جان رها کردیم و در فکر تنیمتن بمرد و در غم پیراهنیم
هوش مصنوعی: ما روح خود را آزاد ساختیم و در پی بودیم که چگونه به زندگی ادامه دهیم. بدن ما به پایان رسید و ما در اندوه پوشش خود هستیم.