شمارهٔ ۱۵۷ - نکوهش نکوهیده
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شخصی می‌گوید که خود را ناراحت نکند و به سیاهی‌هایی که در زندگی وجود دارد، دقت نکند. او به فرد توصیه می‌کند که به درون خود نگاه کند و از قضاوت‌های اشتباه بپرهیزد. این سیاهی نماد مشکلات و دشواری‌های زندگی است و شاعر تأکید می‌کند که نباید اجازه داد این مشکلات، زندگی شیرین را تباه کند. در نهایت، او می‌گوید که رنگ و حالتی که در زندگی داریم، با خودمان است و باید راه صحیح را انتخاب کنیم.
جُعل پیر گفت با انگشتکه سر و روی ما سیاه مکن
هوش مصنوعی: پیر به ما گفت که با اعمال ناپسند و کارهای زشت، چهره و شخصیت خود را آلوده نکنیم و نباید خود را در وضعیت ناپسند قرار دهیم.
گفت، در خویش هم دمی بنگرهمه را سوی ما نگاه مکن
هوش مصنوعی: به خودت نگاهی بینداز و سعی کن به دیگران خیره نشوی.
این سیاهی، سیاهی تنِ توستجاه مفروش و اشتباه مکن
هوش مصنوعی: این تاریکی، تنها مربوط به جسم نیست، بلکه به مقام و منزلت تو برمیگردد و اشتباه نکنی که اینجا فقط بحث ظواهر است.
با تو، رنگ تو هست تا هستیزین مکان، خیره عزم راه مکن
هوش مصنوعی: تا زمانی که تو در اینجا هستی، همه چیز به رنگ تو دیده میشود. پس بیدلیل به آیندهنگری نکن و عزم راه نکن.
سیه، ای بی‌خبر، سپید نشدوقت شیرین خود تباه مکن
هوش مصنوعی: ای سیاهپوش، تو که بی‌خبر هستی، زمان خوشی را خراب نکن و از آن استفاده کن تا به سفیدی و روشنی نرسی.