شمارهٔ ۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مخاطب خود یادآوری می‌کند که از حجاب جسم و دنیای مادی بیرون بیاید و به سوی عالم معنوی و گلشن بپرد. او به توصیف انسان به عنوان سیمرغ (پرنده‌ای افسانه‌ای و نماد کمال) می‌پردازد که باید از محدودیت‌های جسمانی خود رها شود. شاعر بر این باور است که انسان همواره در حال تغییر است و می‌تواند از حالت‌های مختلفی چون انسان، جان و حتی بت فارغ شود. در نهایت، او تأکید می‌کند که بهتر است از گفت‌وگوهای بی‌پایان خودداری کنیم و به اسرار دل خود برسیم.
اَلا یٰا اَیُّها الْوَرقیٰ ثَریٰ تَثوِی اطْلَعِن عَنْهاکه اندر عالم قدسی، ترا باشد نشیمن ها
ای کبوتر، ای که بر زمین نشستهای، پر بکش و از اینجا برو، زیرا در عالم قدسی برایت آشیانه ها آماده است.
قَدِ اسْتَوْکَرْتَ فی مَهوَی الغَواسِق عَن وَریٰ صَفْحٰاخوشا وقتی که بودت با هم‌آوازان پریدن ها
هوش مصنوعی: تو در دل تاریکیها به جستوجوی چیزهایی پرداختهای که تنها برای خودت هستند؛ اما چه زیباست وقتی که در کنار همصداهای خودت در حال پرواز و شادی هستی.
برون آی از حجاب تن، بپر بر ساحت گلشنکنی تا چند از روزن، نظر بر طَرْفِ گلشن ها
هوش مصنوعی: از قید بدن و دنیا بیرون بیا و به دنیای زیبا و سرسبز عروج کن؛ اینقدر از روزنهها و شکافها به طرف گلها و باغها نگاه نکن.
تو سیمرغ همایونی، که عالم زیر پر داریچِه سان با این شکوه و فر، گُزیدی کُنج گلخن ها
هوش مصنوعی: تو مانند سیمرغ بزرگ و سرآمدی که بر جهان تسلط داری، چگونه با این عظمت و زیبایی، گوشه نشینی در جاهای کوچک و بیاهمیت را انتخاب کردهای؟
در آن باغ و در آن هامون، بَرَت حاصل ز حد افزونز بهر دانه‌ای، اِی دون، نمودی ترک خرمن ها
هوش مصنوعی: در آن باغ و در آن دشت، برکت و محصول بسیار فراوانی بود، اما برای بدست آوردن یک دانه، ای نادان، باعث تخریب و ویرانی محصولات و خرمنها شدی.
تو طاوس شهی اما، به چرمی دوخته از جرمچو بینی خویش از آن روزن، کز آن برگیری ارزن ها
هوش مصنوعی: شما همچون طاووس زیبا و باوقار هستید، اما به زنجیری از گناهان دچارید. اگر بخواهید خود را از آن زنجیرها رها کنید، باید از کوچکیها و بیارزشها بپرهیزید.
بُوَد هردم چو بوقَلْمون، تو را اطوار گوناگونگَهی اِنسی و گاهی جان، گهی بت گه برهمن ها
هوش مصنوعی: همیشه مانند بوقلمون، تو نیز دارای شکلها و حالت‌های متفاوتی هستی؛ گاهی انسان، گاهی روح، و گاهی نیز مانند بتی یا برهمنی.
صَبا بَلِّغْ اِلیٰ سَلْمیٰ مِنَ الْمَأسُورِ تَسلیمابگو تا چند یا تنها نشیند تن زند تنها
هوش مصنوعی: ای باد، پیام من را به سَلمی بگو که از اسیری رنج میبرد. آیا به همین شکل باید بر تنهاییش ادامه دهد؟
همه جان ها به قالب ها، نقوشی از پَر عنقافروغ خور یکی باشد، بُوَد کثرت ز روزن ها
هوش مصنوعی: تمام جانها مانند قالبهایی هستند که نشانهایی از پرنده افسانه‌ای عنقا دارند. نور خورشید باعث میشود که همه آنها یکی به نظر برسند، اما تنوع و کثرت آنها از روزنهها قابل مشاهده است.
نهایت نیست ای اسرار، اسرارِ دل ما راهمان بهتر که لب بندیم، از گفت و شنیدن ها
هوش مصنوعی: ای اسرار، ما باید دربارهی درونمان سکوت کنیم، زیرا بهتر است رازهای دلمان را محافظت کنیم و از گفتوگو و شنیدنیها دوری کنیم.