شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: این شعر به تأمل درباره وجود و شایستگی انسان می‌پردازد. شاعر به کسی که خود را بی‌ارزش می‌بیند یادآوری می‌کند که هر انسان در دنیا دارای ارزش و جایگاهی خاص است. او به سفر درونی دعوت می‌کند و می‌گوید که با شناخت خود، به درک بالاتری از حقیقت و الهیت می‌رسیم. همچنین اشاره می‌کند که اگر کسی خواهان ملاقات با حقیقت است، باید از خود بگذرد و به درون خویش برود. شاعر در پایان به اسرار و دانش‌های عمیق اشاره می‌کند که برای دستیابی به آن‌ها باید سعی و اشک ریخت.
ای که پنداری که نَبوَد حشمت و جاهی تراهست شرق و غرب عالم، ماه تا ماهی ترا
هوش مصنوعی: ای کسی که فکر میکنی که برای تو مقام و جاهی وجود ندارد، در واقع شرق و غرب جهانی، به اندازه یک ماهی دریا، برای تو وجود دارد.
از پِیَش تا چند گردی، کو به کو و دربدررو به خویش آور، که هست از خود به او راهی ترا
هوش مصنوعی: چقدر زمان باید بگذرد تا بازگردی و به سمت خودت بروی؟ باید راه خود را پیدا کنی، چرا که از خودت به او (خدا) راهی وجود دارد.
گام نِه اول به ره، پس از خود ای سالک بِرَهزان نِه ای آگه، که از خود هست آگاهی ترا
هوش مصنوعی: در ابتدای راه قدم بردار، زیرا سالک آگاه است و باید بداند که شناخت خود را داراست.
گر خدا خواهی تو، خود خواهی بنه در گوشه ایتا که خود خواهی شود، عین خدا خواهی ترا
هوش مصنوعی: اگر به دنبال خدا هستی، باید خود را در گوشهای قرار دهی تا آنچه میخواهی، به حقیقت بپیوندد و در این حالت، خواستههای تو همسان با خواستههای خدا خواهد شد.
جام جم خواهی بیا، از خود ز خود بیخود طلببهر دارا ساختند آئینهٔ شاهی ترا
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به حقیقت جامع و کامل دست یابی، باید از خویشتن رها شوی و برای به دست آوردن این حقیقت، آینهای که نمایانگر مقام والای توست را در نظر بگیری.
خوشه ای از خرمنش اسرار اگر داری طمعاشک باید ژاله سان و چهره ای کاهی ترا
هوش مصنوعی: اگر از رازهای او اطلاع داری، باید آماده ی گریه و اندوه باشی، چرا که چهرهات همچون کاه رنگی غمگین خواهد شد.