شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و دلتنگی است. شاعر به زیبایی و ناز دلداده‌اش اشاره می‌کند و از غم و تنهایی ناشی از دوری او می‌گوید. او به خط و خالی که بر چهره‌اش نقش بسته، اشاره کرده و از جذابیت و فریبایی معشوق صحبت می‌کند. در ادامه، شعری از زمان گذرا، امید و دل‌نگرانی او را به تصویر می‌کشد. شاعر همچنین به فصل بهار و لذت‌های آن اشاره می‌کند، در حالی که از روزه‌داری در ماه رمضان یاد می‌کند، و در نهایت از خداوند مدد می‌طلبد. کل شعر حسی عمیق از عشق، حسرت و انتظار را منتقل می‌کند.
نی رحم ترا باین فکار استنی بی تو مرا دمی قرار است
هوش مصنوعی: من به خاطر تو آرامش ندارم و بدون تو هیچ لحظهای میسر نیست.
کی یاد کنی ز بلبل خویشای گُل که ترا چو من هزار است
هوش مصنوعی: ای گل، هنگامی که به یاد بلبل خود میافتی، بدان که همچون من، هزاران بلبل دیگر نیز برای تو وجود دارند.
پیشت دُر اشک مردم چشمساقط ز محل اعتبار است
هوش مصنوعی: مردم در برابر تو به قدری تحت تأثیر قرار میگیرند که اشکشان مانند مروارید از چشمانشان میریزد و این حالت نشاندهندهی نوعی کماعتباری یا بیاحترامی برای خودشان است.
تو عهد شکسته ای و ماراپیمان محبّت استوار است
هوش مصنوعی: تو به وعدههایت عمل نکردهای، اما ما هنوز به عشق و محبتمان نسبت به تو پایبند خواهیم بود.
ای تیر کمان ابروی دوستمرغ دل ما در انتظار است
هوش مصنوعی: چشمان زیبا و جذاب دوست همچون تیر کمانی است که دل ما را به پرواز و شوق و انتظار میکشاند.
در آینه تا نشسته نقشتبر آینهٔ دلم غبار است
هوش مصنوعی: تصویر تو که در دل من نشسته، در آینه پنهان شده و به خاطر گذشت زمان و خاطرات غبار گرفته است.
تا شانه بزلفت آشنا شددل چاک ز رشک شانه دار است
هوش مصنوعی: تا زمانی که دل من با شانههای موهای تو آشنا شد، از حسادت به زیبایی آن شانه، دل شکسته و غمگین است.
پرسی چو ز بیقراری مااسرار تو بر همان قرار است
هوش مصنوعی: وقتی از بیقراری ما میپرسی، بدان که رازهای تو همواره در همین ثبات باقی مانده است.