شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: این متن، شعری است که به درخواست پناهندگی از یک پادشاه می‌پردازد. شاعر به این پادشاه احترام می‌گذارد و از او می‌خواهد که به مشکلات او گوش دهد. او خود را به عنوان یک گدا و دردمند معرفی می‌کند و از پادشاه می‌خواهد که به او کمک کند. شاعر همچنین به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و از قدرت عشق و دعا صحبت می‌کند، با این امید که پادشاه به او رحم کند و او را در مشکلاتش یاری دهد. در نهایت، او به بارگاه پادشاه می‌رود و از او می‌خواهد که رازها و خواسته‌هایش را بشنود.
گر راندیم ز بزم و شدی همنشین غیربر من گذشت لیک طریق وفا نبود
هوش مصنوعی: اگر ما از جمع دوستانه دور شدیم و تو به هم نشینی با دیگران پرداختهای، اما باید بدانید که راه وفاداری این گونه نیست.
گلچین بباغ اندر و بلبل برون درخود رسم تازه ایست نخست این بنا نبود
هوش مصنوعی: در باغ گل، گلچینی مشغول برداشت گلهاست و بلبل در بیرون باغ به آواز خواندن پرداخته است. این صحنه نشاندهنده یک تغییر و تحول تازه است و اینگونه نیست که این وضعیت همیشه وجود داشته باشد.
ما آشیان بگوشهٔ بامت گرفتهایمرحمی که ظلم صید حرم را روا نبود
هوش مصنوعی: ما در گوشهای از بام خانهمان جا گرفتهایم، و در دل اینجا احساس میکنیم که رحمتی وجود ندارد که ظلم و بیداد را نسبت به پناهندگان این حرم تحمل کند.
کی یار هست چون من رند گدای رادر درگهی که راه نسیم صبا نبود
هوش مصنوعی: در جایی که بوی خوش نسیم صبا به مشام نمیرسد، هیچکس مثل من نیست که به دنبال یاری باشد و گدا باشد.
عمریست خاکسار به راهش فتادهایماو را ز ناز گوشهٔ چشمی بما نبود
هوش مصنوعی: سالهاست که در محبت او زانو زدهام، اما او هیچ نگاهی به من نکرده است.
اسرار کام هیچکسی یار ما ندادمنصور وار تا که بدار فنا نبود
هوش مصنوعی: هیچکس در اسرار دل و رازهایش به ما کمک نکرد، مانند منصور که تا زمان مرگش یار و یاوری نداشت.