شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به وصف حال عاشقان و گدایان می‌پردازد که در میخانه عشق به سر می‌برند و در جستجوی باده عشق هستند. او به اهمیت بندگی و تسلیم در برابر معشوق اشاره می‌کند و از جمع عاشقان می‌گوید که همگی مشتاق و منتظر محبوب هستند. همچنین بر برخی تناقض‌ها در دنیای عشق و تفاوت‌های آن با جنگ و جدل‌های دنیوی تاکید می‌کند. شاعر به این نکته نیز اشاره دارد که کسی که به حقیقت عشق دست یابد، نیازی به پیمودن راه‌های طولانی ندارد و زاهدان را که باده‌نوشان را رد می‌کنند، نکوهش می‌کند. در نهایت، او به مغرورانی که در دنیا به ظاهر مقام و جاه رسیده‌اند، هشدار می‌دهد که باید به همت واقعی مردان راه زندگی حقیقی را بیابند.
خورد چشم سیهت خون مسلمانی چندکرد ویران نگهت خانهٔ ایمانی چند
هوش مصنوعی: چشم تیرهات چقدر از خون مسلمانان شکسته و ویران کرده است، و چندین خانهٔ ایمان را نابود ساخته است؟
مژه گان نیست چه آورده ز بهر قتلمکافر چشم سیه مست تو پیکانی چند
هوش مصنوعی: مژهها به چه کاری آمدهاند که برای کشتن من، کسی با چشمان سیاه و مست تو، چند تیر به دست دارد؟
آن نه دندان بودت درج بدرج گوهرسفته حکاک ازل دُر درخشانی چند
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و ارزشمندی دندانی اشاره دارد که همچون گوهر و مروارید درخشان است. این دندان نه تنها درخشان است، بلکه نشاندهندهی هنر و هنرمندی است که در طول زمان به وجود آمده و با حکاکیهای زیبایی تزیین شده است. در واقع، این تصویر به اهمیت و زیبایی جزئیات در زندگی و هنر می‌پردازد.
گیسوی تست مسلسل شده یا بهر دلی استپی تحریک جنون سلسله جنبانی چند
هوش مصنوعی: موهای تو همچون زنجیری است که به خاطر دلیلی خاص، به تحریک جنون و حرکت در آمده است.
دُر گوش تو و از دُر عدن معدنهالعل نوش تو و ار لعل و گهر کانی چند
هوش مصنوعی: گوش تو مانند مروارید ارزشمند است و زیبایی لبهایت به اندازه سنگهای قیمتی است.
کسوت ماتم حسنت چو بنفشه خط شدشد چو پیراهن گل چاک گریبانی چند
هوش مصنوعی: پرده ماتم زیباییات به مانند گل بنفشه در هم رفته و پیراهن گل، چاکهایی دارد که حکایت از غم و اندوه می‌کند.
بیمحابا مرو از زلف دلاراش نسیمترسم آزرده کنی زخم پریشانی چند
هوش مصنوعی: با احتیاط از موهای زیبای معشوق بگذر، چون میترسم با نسیم وزیدن آن، دل زخمخورده من را بیشتر آزار دهی.
نیست دستوری آنم که ز دل داد زنمورنه بر هم زنم افلاک ز افغانی چند
هوش مصنوعی: من دستوری ندارم که از دل خودم بگذرمو، اما اگر بخواهم، میتوانم همه چیز را به هم بریزم و آسمانها را تحت تأثیر قرار دهم.
بت پیمان شکن عهد گسل یادت بادکه بدل بست سر زلف تو پیمانی چند
هوش مصنوعی: ای محبوب فریبکار، یادت باشد که من به یاد وصال و زیباییهای زلف تو، پیمانهای زیادی بستهام.
تا که دادی تو سر زلف دلاویز ببادرفت بر باد از این غصه دل و جانی چند
هوش مصنوعی: وقتی تو زیباییهای موهای خود را به باد سپردی، دل و جانم از این غم به شدیدترین حالت ممکن از بین رفت.
بر خیال رخ آنماه درخشان همه شبدارد اسرار ز اشک اختر رخشانی چند
هوش مصنوعی: در شب، فکر و تصور چهرهی زیبای آن ماه درخشان، پر از راز و رمزهای اشک چندین ستارهی درخشان است.