شمارهٔ ۹۱
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جاذبه عشق و ارتباطات انسانی اشاره دارد. شاعر از دل شمعی ساخته شده سخن می‌گوید که در آن جمعی با هم گرد آمده‌اند، بدون نیاز به زیبایی‌های ظاهری. او از ازل تا ابد، وجود انسان را به پیراهنی تشبیه می‌کند که همه در آن قرار دارند. همچنین شاعر به تضاد میان وجود و عدم، و عشق‌های انسانی و نفرت‌های روزگار اشاره می‌کند و می‌گوید که ما و من بودن، باعث ایجاد معضلاتی می‌شود. او به قدرت عشق و جمال اشاره می‌کند و یادآوری می‌کند که غم و هجران نیز بخشی از این وجود انسانی است. در نهایت، بحث بر سر کشف اسرار و واقعیت‌های عمیق‌تر عشق و زندگی را مطرح می‌کند.
گر آسمان دو سه روزی بمدعا گرددبود که گوشه چشمی بسوی ما گردد
هوش مصنوعی: اگر آسمان به مدت چند روز به درخواست ما پاسخ مثبت دهد، ممکن است که نگاهی به سوی ما بیندازد.
نشستهام برهت روز و شب بامیدیکه خاک راه توام بلکه توتیا گردد
هوش مصنوعی: من روز و شب در کنار تو نشستهام و امیدوارم که خاکی که در مسیر توست به تو نزدیکتر شود.
اگر تو زهر چشانی مرا بود تریاقوگر تو درد رسانی مرا دوا گردد
هوش مصنوعی: اگر تو برای من زهر باشی، من برای تو پادزهر میشوم و اگر تو به من درد برسانی، من برای تو درمان میشوم.
ز غنچه لبش ار عقده دلم نگشادکیم نسیم بهاری گره گشاه گردد
هوش مصنوعی: اگر لبهایش نتوانند درد دل مرا باز کنند، باید منتظر نسیم بهاری باشم تا این گرهها را بگشاید.
همین نه بلبل دستانسرایت اسرار استکه بر سراغ تو در هر چمن صبا گردد
هوش مصنوعی: بلبل در باغ خداوندی به دنبال تو میگردد و رازهای دل را روایت می‌کند، هر بار که نسیم صبحگاهی به چمن میآید.