شمارهٔ ۱۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع گذر زمان، زندگی و لحظه‌های ناب آن می‌پردازد. شاعر با دعوت از ساقی، به اهمیت زندگی و لحظات گرانبها اشاره می‌کند و می‌گوید که این عمر محدود است و نمی‌تواند برای همیشه در یک جا بماند. او تصویر می‌کند که جان انسان همچون یک کودک در گهواره است که با گذر زمان و تجربیات، از آن گهواره رها می‌شود و به سوی جهان حرکت می‌کند.
شاعر همچنین به جنبه‌های روحانی و زیبایی‌های زندگی اشاره دارد و از تضاد نور و ظلمت و تجربه‌های عمیق وجودی می‌گوید. او با استفاده از تمثیل‌هایی مانند آفتاب و باده، به غنای روح و زیبایی‌های وجود اشاره می‌کند. در نهایت، تأکید بر جستجوی حقیقت و زیبایی‌های الهی در زندگی و فراتر از دنیاست.
جدا شد از بر من یار گلعذار دریغدریغ از ستم چرخ بیم دار دریغ
هوش مصنوعی: یار زیبا از من دور شد و من افسوس میخورم. وای بر ظلم زمانه و ترس از آن!
نمود ساکن بیت الحزن چو یعقوبمربود یوسف من گرگ روزگار دریغ
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر با استفاده از نماد یعقوب و یوسف به بیان احساس غم و اندوه خود می‌پردازد. او خود را شبیه یعقوب میداند که در غم از دست دادن یوسفش دچار درد و رنج شده است. در واقع، یوسف نمادی از امید و عشق است که از شاعر دور شده و او را دچار افسردگی کرده. همچنین، گرگ روزگار نمادی از سختیها و مشکلات زندگی است که این اندوه را تشدید می‌کند. شاعر به نوعی احساس تنهایی و فقدان را در زندگی خود بیان می‌کند.
چمن شگفت و مرا عقدهٔ ز دل نگشودگلی نچیدم و بگذشت نوبهار دریغ
هوش مصنوعی: چمن زیبا و شگفتانگیز است، اما من نتوانستم احساسات درونم را بیان کنم. هیچ گلی نچیدم و به همین خاطر بهار از دست رفت و حسرت آن را دارم.
معلمی که ورق پیش من نهاد آغازنوشت بر سبق من نخست بار دریغ
هوش مصنوعی: معلمی که ورقی را به من داد و نوشتن را آغاز کرد، من نیز برای اولین بار از او آموختم و در دل افسوس خوردم.
میان دایرهٔ غم چو نقطهایم اسرارتمام عمر گذشتی بدین مداردریغ
هوش مصنوعی: در وسط دایرهٔ غم مانند نقطهای هستم که تمام رازهای زندگیام از کنارم گذشتند و دریغ از آنها.