شمارهٔ ۱۱۹ - حکیم سبزواری

نقش دیوان قضا آیتی از دفتر عشقآسمان بی سر و پائی بود از کشور عشق

نه همین سینه بر آتش زدهٔ اوست خلیلکه بهرگوشه بسی سوخته از آذر عشق

شرر سینهٔ ما گرچه گرفتی آفاقبا همه سوز بود اخگری از مجمر عشق

آب حیوان که خضر زندهٔ جاویداز اواستهست یکقطره ای از چشمهٔ جانپرور عشق

میزند قهقهه بر مسند جمشید کسیکوشد از خاک نشینان گدای در عشق

میرساند به مقامی که خدایش داندبیخودی را که گذارند بسر افسر عشق

مظهر عشق نه تنهاست مقامات ظهورکانچه در ممکن غیب است بود محضر عشق

طایر عشق همافر همایون بال استقاف تا قاف وجود است بزیر پرعشق

هرچه او معبر هستی است بود معدن عشقهرچه او مظهر حسن است بود مصدر عشق

عشق ساری است خدارا چو حقیقت نگرینیست انجامش و هم نیستی آمد سرعشق

نشود هم به دم صبح قیامت هشیارهرکه زد از کف ساقی ازل ساغر عشق

تاج اسرار علی قطب مدار عشق استاو بود دایره و مرکز او محور عشق