شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره می و عشق است و از حالتی مستی و انس با معشوق حکایت می‌کند. شاعر به خوبی از فرصت‌هایی که برای وصال معشوق پیش می‌آید صحبت می‌کند و بیان می‌کند که اگرچه انسان‌ها بر بسیاری از امور تسلط دارند، اما تقدیر و قضا در نهایت مانع پیشرفت می‌شود. او به قدرت عشق و اینکه چگونه می‌تواند شکست‌ها را جبران کند، اشاره می‌کند و می‌گوید که همه چیز در دست معشوق است. در نهایت، شاعر بر اهمیت دعا و پرستش در قبال معشوق تأکید دارد و می‌گوید که نباید به آرزوهای غیر واقعی دل بست.
از باده مست گشت بت می‌پرست ماآمد چه خوب فرصت وصلش به دست ما
هوش مصنوعی: از شراب مست شدهایم و به عشق معبود خود دل بستهایم. حالا که فرصتی خوب برای وصال او به دست آمده، از آن بهرهمند میشویم.
ما بر امور انفس و آفاق قادریملیکن قضاست مسئله پای‌بست ما
هوش مصنوعی: ما بر هر چیزی درون و بیرون خود تسلط داریم، اما در نهایت، قضا و تقدیر است که تعیینکننده مسائل اساسی ماست.
هر پنجه‌ای به پنجه ما ناورد شکستبازوی عشق می‌دهد ای دل شکست ما
هوش مصنوعی: هر کسی که به ما آسیب برساند، در واقع عشق را به ما هدیه می‌دهد و ما باید این شکست را با دل قبول کنیم.
در ساحتش خطا بود اظهار هست و بودزیرا به دست اوست همه بود و هست ما
هوش مصنوعی: در فضای وجود او، نشان دادن وجود و داشتن خطا است، چرا که همه چیز و هستی ما زیر سلطه اوست.
مائیم جمله ذاکر و ساجد به پیش اواز اوست در نماز قیام نشست ما
هوش مصنوعی: ما همه یادکنندگان و سجدهکنندگان در برابر او هستیم، و قیام ما در نماز از او نشأت میگیرد.
گاهیم بر فراز و زمانیم در نشیبتا خلق پی برند به بالا و پست ما
هوش مصنوعی: گاهی در اوج هستیم و زمانی فرو میافتیم، تا مردم متوجه وضعیت بالا و پایین ما شوند.
ای دوست استفاده ز فرصت غنیمت استتدبیر چیست جست چو ماهی ز شست ما
هوش مصنوعی: ای دوست، بهرهبرداری از فرصتها بسیار اهمیت دارد. تدبیر و برنامهریزی چیست وقتی که مانند ماهی از آب میگریزی؟
وحدت حرام باد کسی کآرزو کندلب بر لبش نهند صنم می‌پرست ما
هوش مصنوعی: هرکس آرزو کند که لب بر لب محبوبی بگذارد که ما او را میپرستیم، خود را از وحدت دور کرده است و این کار باید حرام شمرده شود.