شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر آرزوهای خود را بیان می‌کند و به نوعی حسرت و longing اشاره دارد. او به زاهدی اشاره می‌کند که در تلاش برای رهایی از زندگی دنیوی است و آرزوی جان فدای محبوبش را دارد. شاعر آرزو می‌کند که بتواند از زخم‌های زندگی آزاد شود و به گلستانی از صفا برسد. همچنین، او به سادگی و بی‌خبری کودکان از عشق و جدایی اشاره می‌کند و خواهان وصال بدون هجران است. شاعر همچنین از دیو طبیعت و عدم دستیابی به نیکی‌های الهی صحبت می‌کند و به آرزوی مقام و قرب در بارگاه الهی اشاره می‌کند. در نهایت، او از وحدت خیال و آرزوی دنیا و نعمت‌های بهشتی سخن می‌گوید. کل اشعار روحیه‌ای عمیق و طلبی همیشگی از حقیقت و عشق الهی را نشان می‌دهد.
زاهد! نشُسته دست ز تن، جانت آرزوست؟جان را فدا نساخته، جانانت آرزوست؟
هوش مصنوعی: آیا زاهد برای به دست آوردن روحات، دست از تن خود کشیدهای؟ آیا جان را فدای آن نکردهای که به حقیقت، به دنبال آرزوی جانانت هستی؟
نازرده پای در طلب از زخم نیش خارسِیرِ گُل و صفای گُلستانت آرزوست؟
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و خوشبویی گلستانت، با وجود زخمهایی که در راه به دست آوردهام، هنوز هم به دنبال تو هستم.
چون کودکانِ بی‌خبر از راه و رسمِ عشقروزِ وصالِ بی شبِ هجرانت آرزوست؟
هوش مصنوعی: برای کسی که هنوز از پیچیدگیها و پیچیدگیهای عشق بی‌خبر است، روزی که با محبوب خود همراه باشد، آرزویی بزرگ و شیرین است که از دوری و جدایی بی‌خبر است.
بیرون نکرده دیوِ طبیعت ز مُلکِ تناهریمنا! نگینِ سلیمانت آرزوست؟
هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که دیو طبیعت هنوز نتوانسته است ما را از دنیای جسم و بدن خود جدا کند و در عین حال، آنچه که ما آرزو داریم، مشابه گوهر و نگینی است که در دست سلیمان قرار داشت. به نوعی، این بیانگر یک نوع آرزوی عمیق برای دستیابی به مقام و فضیلتهای معنوی برتر است.
از خسروانِ مُلکِ بقا، خلعتِ وجودبی ترکِ برگِ عالمِ امکانت آرزوست؟
هوش مصنوعی: آیا تو از پادشاهان جاودانی که میراث وجود را به تو عطا کردهاند، آرزوی برگشت به این جهان را داری؟
یک ره کمر نبسته به خدمت چو بندگانهمواره قُربِ حضرتِ سلطانت آرزوست؟
هوش مصنوعی: آیا میتوان بدون اینکه خود را برای خدمت آماده کرده باشیم، همیشه در ذهن آرزوی نزدیک شدن به مقام و منزلت پادشاهی را داشته باشیم؟
وحدت، خیالِ بیهده تا کی؟ عبث چراحور و قصور و کوثر و غُلمانت آرزوست؟
هوش مصنوعی: تا کی باید به خیالهای بیفایده ادامه داد؟ چرا به آرزوی چیزهایی همچون حور، کاخ و نهر کوثر و خدمتگزاران خوشچهره پیوسته دل ببندیم؟