شمارهٔ ۵۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به جوانی و پیری اشاره می‌کند و به انسان‌ها یادآوری می‌کند که زندگی زودگذر است و باید به ارزش وجودی خود پی ببرند. او هشدار می‌دهد که دنیا فقط پلی به زندگی پس از مرگ است و هیچ‌کس از حوادث این دنیا ایمن نیست. شاعر تأکید می‌کند که هر کس باید در این زندگی دو روزه، به خدمت به دیگران بپردازد و برای خیر جامعه تلاش کند، زیرا در نهایت همه ما ترک دنیا خواهیم کرد.
رسید موسم پیری گذشت دور جوانیچه خواهی ای دل غافل از این سراچه فانی
هوش مصنوعی: زمان پیری فرا رسیده و دوران جوانی به پایان رسیده است. ای دل بیخبر از این دنیا و زودگذر، چه چیزی را میخواهی؟
به هوش باش که دنیا پلی‌ست در ره عقبادر این رهند همه رهگذر ز عالی و دانی
هوش مصنوعی: در جهان هوشیار باش، زیرا که دنیا تنها گذرگاهی است برای رسیدن به سرای آخرت. در این مسیر همه انسان‌ها، چه بزرگ و چه کوچک، فقط مسافرانی هستند که در حال عبورند.
به دور زندگی و گردش زمانه به گیتیکسی نباشد ایمن ز حادثات جهانی
هوش مصنوعی: هیچ‌کس در این دنیا از حوادث و رویدادهای ناگوار و تغییرات زندگی در امان نیست.
ز هرچه هست در ایجاد ای پسر به حقیقتتو برتری و دریغا که قدر خویش ندانی
هوش مصنوعی: ای پسر، از هر چیزی که وجود دارد، تو به حقیقت از همه برتری و افسوس که خودت را به خوبی نمیشناسی.
به خویش آی و بیندیش ای سلاله انسانکه در جهان همه باشند همچو جسم و تو جانی
هوش مصنوعی: به خودت بیا و دربارهاش فکر کن، ای نسل انسان! در دنیا همه موجودات مانند جسم هستند، ولی تو روحی در آنها.
در این دو روزه عمر ای پسر به خدمت مردمبکوش و خادم همنوع باش تا بتوانی
هوش مصنوعی: در طول عمر کوتاه خود، به دیگران کمک کن و خدمتگزار انسان‌ها باش تا بتوانی.
بکن هر آنچه که باشد به خیر جامعه وحدتکه عنقریب بگویند درگذشت فلانی
هوش مصنوعی: هر کاری که به نفع اجتماع و اتحاد است انجام بده، زیرا به زودی خواهند گفت که فلانی از دنیا رفته است.