شمارهٔ ۱۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و تاثیری است که محبوب بر روی دل و جان انسان دارد. شاعر با بیان اینکه هر کسی به محبوب نزدیک شود، به عرش آسمان‌ها می‌رسد و از نور او بهره‌مند می‌شود، نشان می‌دهد که عشق به او زندگی را پرمعنا و روشن می‌کند. او همچنین به این نکته اشاره دارد که عشق بدون محبوب، انسان را گمراه و سردرگم می‌کند. در نهایت، شاعر به شور و شیدایی عشق می‌پردازد و به عشق لیلی و مجنون اشاره می‌کند که نشان‌دهنده عمق و شدت عشق واقعی است.
هر کس بتو دست تولی زدپا بر سر عرش معلی زد
هوش مصنوعی: هر کسی که به تو دست محبت بدهد، به مقام و مرتبهای بلند دست پیدا می‌کند.
تا با تو دلم همدم شد، دماز سرّ «دنا فتدلی» زد
هوش مصنوعی: وقتی دل من با تو آشنا شد و به تو نزدیک شد، از راز و رمز «دنا فتدلی» سخن به میان آورد.
هر کس که «بلی» گو شد ز الستدر نقش جهان رقم «لا» زد
هوش مصنوعی: هر کسی که در آغاز خلقت به سوال از وجود خداوند «بلی» گفت، در این دنیا به طور طبیعی با چالشها و نارضایتیها مواجه می‌شود و گاهی در زندگی خود تجربهی عدم و نفی را هم خواهد داشت.
از روی مه تو فروغی بودبرقی که از طور تجلی زد
هوش مصنوعی: از چهره زیبای تو نوری به مانند برقی میتابد که از کوه طور درخشیده است.
از شعلۀ روی تو عالم سوختآتش در بنده و مولی زد
هوش مصنوعی: از زیبایی چهرهات، هستی به آتش درآمد و آتش عشق در دل بنده و مولای من شعلهور شد.
بی عشق تو گمره هر که قدمدر وادی صائم و صلی زد
هوش مصنوعی: هرکس که در راه عبادت و روزهداری قدم گذاشته و نماز خوانده، بدون عشق تو گمراه است.
دل به تو هر که تسلی دادعشق تو قلم بتسلی زد
هوش مصنوعی: هر که دلش را به تو آرامش بخشید، عشق تو را به او قلمداد کرد.
شد مفتقر شیدا مجنوندر عشق تو نغمه ز لیلی زد
هوش مصنوعی: مجنون در عشق تو به شدت دچار مشکل و نیاز شده است و از روی شوق و احساس، همچون آواز لیلی سر می‌دهد.