شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: این شعر به سیر و سفر روحانی و جستجوی الهی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که انسان در دنیای مادی و خاکی خود سرگردان است و به دنبال راهی برای رسیدن به جوهره انسانی و الهی خود می‌گردد. او از بلبل گلزار جبروت و مهی که در محاق فرو رفته یاد می‌کند و از تاریکی‌های دنیای مادی گلایه دارد. در جستجوی ساغر سبز و بادۀ سرخ است که نماد سرمستی و عشق الهی است. شاعر به عشق و تلاش برای رهایی از قید و بندهای طبیعت اشاره کرده و نشان می‌دهد که عشق می‌تواند روح را تقویت کند و انسان را از سکوت و انزوای دنیوی نجات دهد. در نهایت، شوق و شور عشق روح را به حرکت در می‌آورد و به درجه‌ای از آگاهی می‌رساند که قابلیت سکوت ندارد.
ای محور دایره ملکوتسرگشتۀ بادیۀ ناسوت
هوش مصنوعی: ای مرکز دایره آسمانی، در بیابان دنیا گم شدهای.
تا چند در این قفس خاکیای بلبل گلزار جبروت
هوش مصنوعی: ای بلبل گلزار قدرت، تا کی باید در این قفس خاکی زندگی کنی؟
ای مه که فرو رفتی به محاقیادی بکن از افق لاهوت
هوش مصنوعی: ای ماهی که در حال ناپدید شدن هستی، لطفاً یادآوری کن از دنیای الهیات و افقهای بالاتر.
در خطهٔ ایمان زن قدمیتا چند به پیروی طاغوت
هوش مصنوعی: در سرزمین ایمان، تا چه مدت میتوان از رهبری ظالمان پیروی کرد؟
کو ساغر سبز زمرد رنگوان بادۀ سرخ به از یاقوت
هوش مصنوعی: کاسهای به رنگ سبز زمرد و نوشیدنیای قرمز رنگ بهتر از یاقوت است.
تا روح ترا قوت بخشدتا آنکه شود جانت را قوت
هوش مصنوعی: این جمله اشاره دارد به اینکه نیرویی به روح انسان می‌دهد و به این ترتیب باعث میشود که جان او قویتر شود.
زان بادۀ عشق خلاصی یافتاز حوت طبیعت، صاحب حوت
هوش مصنوعی: از نوشیدن شراب عشق، از دنیای مادی رهایی یافته، آن که به مقام والای انسانی رسیده است.
از عشق تو در سر مفتقرتشوری که ندارد تاب سکوت
هوش مصنوعی: از عشق تو در دل من شور و هیجانی به وجود آمده که توانایی سکوت کردن را ندارد.