شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و غم ناشی از آن سخن می‌گوید. او تمام توجه و احساس خود را به عشق معشوقش معطوف کرده و از دنیا دست کشیده است. او زندگی‌اش را پر از غم عشق می‌داند و مانند کوهی سوزان در دل دارد. شاعر از روز نخست عشق، مصیبت و غم را آموخته و به خاطر احساسات عمیقش، دین و دل خویش را فدای عشق کرده است. در نهایت، او با حسرت از کسانی یاد می‌کند که در دلشان آرامش و شادی دارند، در حالی که او خود را بی‌نوا و غمگین می‌بیند.
تا گوهر عشق اندوخته‌امچشم از همه عالم دوخته‌ام
هوش مصنوعی: تا وقتی که عشق را به دست آوردهام، به هیچ چیز دیگری در این دنیا توجه نمیکنم.
تا با غم عشق تو ساخته‌امهمواره سراپا سوخته‌ام
هوش مصنوعی: هرچند با غم عشق تو کنار آمدهام، اما همواره در آتش سوختگی هستم.
تا سینۀ من سینای غم استچون نخلهٔ طور افروخته‌ام
هوش مصنوعی: دل من پر از غم و اندوه است، مانند کوه طور که آتش گرفته و میسوزد.
از دفتر عشق تو روز نخستدیباچهٔ غم آموخته‌ام
هوش مصنوعی: از همان آغاز عشق تو، آموختم که غم را همچون مقدمهای در زندگی خود بپذیرم.
با شور غمت سودا زده‌امنقد دل و دین بفروخته‌ام
هوش مصنوعی: من به خاطر غم تو دیوانهوار شدهام و تمام عشق و ایمانم را به قیمت آن از دست دادهام.
هرکس به دل‌آرامی دلشادمن مفتقر دل‌سوخته‌ام
هوش مصنوعی: هر کس که به آرامش دل من نیاز دارد، من دلی سوخته و ناامید دارم.