شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر عشق و ارادت عمیق خود را به معشوق بیان می‌کند. او در همه جا نشانه‌هایی از معشوق را می‌بیند و تمامی زیبایی‌ها و نعمت‌های جهان را در وجود او می‌یابد. شاعر از دریاها و طبیعت تا نشانه‌های قدرت و عظمت را به معشوق نسبت می‌دهد و نشان می‌دهد که تمام هستی به نوعی به او مربوط می‌شود. او همچنین احساس نیاز و شوق خود را نسبت به معشوق ابراز می‌کند و در نهایت به نوعی دیوانگی عاشقانه در پی عشق معشوق اشاره می‌کند.
هرجا که بسوی تو می بینمیک جا همه روی تو می بینم
هوش مصنوعی: هر کجا که نگاه میکنم، در هر مکان، فقط تصویر تو را میبینم.
دریای محیط دو گیتی رایک قطره ز جوی تو می بینم
هوش مصنوعی: من دریاچه وسیع و بیپایان دنیا را فقط یک قطره از جوی وجود تو میبینم.
طغرای صحیفۀ هستی رادر طرۀ موی تو می بینم
هوش مصنوعی: من در تار موی تو نشانه‌های زندگی و وجود را میبینم.
ارکان اریکۀ حشمت رادر کعبۀ کوی تو می بینم
هوش مصنوعی: من نشانه‌های عظمت و شکوه را در کعبۀ محل تو مشاهده میکنم.
از صبح ازل تا شام ابدیک نعمه ز هوی تو می بینم
هوش مصنوعی: از آغاز خلقت تا پایان دنیا، من همیشه یک نعمت از زیبایی تو را میبینم.
نبود عجب ار خم گردون راسرشار سبوی تو می بینم
هوش مصنوعی: شگفتی ندارد اگر میبینم که به خاطر تو، عالم مانند کوزهای پر از شراب پر است.
من مفتقر سودا زده راشوریدۀ بوی تو می بینم
هوش مصنوعی: من، که از عشق و حسرت به تو دچار شدهام، خود را دیوانه و مجنون مییابم.