شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: این شعر احساسات عمیق عاشقانه را بیان می‌کند. شاعر از عشق و جذابیت محبوبش، نرگس مست و روی لاله‌گون او، سخن می‌گوید و می‌گوید که چگونه این عشق او را در حال مستی و خرابی قرار داده است. او به شدت احساس دوری و محرومیت از وصال محبوبش را بیان می‌کند و از او می‌خواهد تا به یاری‌اش بیاید و او را از تنهایی و مرگ در زندگی آزاد کند. در واقع، شعر نمایانگر عشق طاقت‌فرسا و آرزوی نزدیکی به محبوب است.
از نرگس مست تو مخمورمهر چند خرابم، معمورم
هوش مصنوعی: از چشمهای جذاب و بینظیر تو مست و سرمستم، هرچند که در حالت خراب و ناگواری به سر میبرم، اما همچنان شاداب و سرزندهام.
از لالهٔ روی تو می‌سوزمچون شمع، و ز سر تا پا نورم
هوش مصنوعی: از زیبایی و دلنشینی چهرهات به شدت متأثر و متاثر میشوم، به گونهای که مانند شمعی درخشان میسوزم و از سر تا پا پر از نور و روشنایی هستم.
از مهر تو سینا سینۀ مناز عشق تو چون شَجرِ طورم
هوش مصنوعی: از محبت تو، قلب من همچون کوه سینا و عشق تو مرا شبیه درخت طور ساخته است.
عمری بگذشت به مستوریامروزه به عشق تو مشهورم
هوش مصنوعی: سالها زندگی من در خفا و بیخبر از دیگران گذشت، اما اکنون به خاطر عشق به تو، مشهور و شناختهشده شدهام.
تا روز نشور نخواهد رفتسودای تو از سر پر شورم
هوش مصنوعی: تا زمانی که صبح بیداری برپا نشود، عشق و آرزوی تو از ذهن پرشور من نخواهد رفت.
با این همه نزدیکی چه کنمکز ساحت تو بسی دورم
هوش مصنوعی: با وجود اینکه به تو نزدیک هستم، اما از تو بسیار دور احساس میکنم.
از نیل نوال تو محرومموز بزم وصال تو مهجورم
هوش مصنوعی: من از نعمتهای تو بیبهرهام و از جمع دلانگیز تو دور هستم.
لطفی کن و مفتقر خود رادریاب که زنده و در گورم
هوش مصنوعی: لطفاً به حال کسی که در زندگی به کمک نیاز دارد توجه کن، زیرا او به نوعی در حال مردن است.